Kayseri’de medfun bulunan büyük Velilerden Zeynelabidin Kayserani hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Fahr-i alem Efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, bindörtyüz mücahidle birlikte Medine’den çýkýp Hudeybiye’ye geldiklerinde sularý bitti.

Sadece Resulullah efendimizin ibriðinde biraz su kalmýþtý.
Mücahidler telaþa kapýldý.

Haklýydýlar.
Zira býrakýn içmeyi, abdest almak için su lazýmdý bir kere.

Çaresizlik içinde, ellerini ovuþturarak Efendimiz aleyhisselamýn huzuruna gelip;
- Mahvolduk ya Resulallah! dediler.

Efendimiz aleyhisselam sordu:
- “Neden mahvoldunuz?”

- Hiç suyumuz kalmadý. Þimdi ne yapacaðýz?

Alemlerin Efendisi “sallallahü aleyhi ve sellem” gayet rahattý.
- “Korkmayýn! Ben aranýzda oldukça mahvolmazsýnýz” buyurdu.

Sonra mübarek bir elini ileri uzatýp parmaklarýný açtý.
O anda bir mucize gerçekleþti.

Resulullah efendimizin mübarek parmaklarý arasýndan sular akmaya baþladý.

Aynen “Çeþme” gibi.
- “Ýþte su!” buyurdular. “Alýn, kullanýn!”

Bindörtyüz mücahidin herbiri o sudan içti.
Abdest aldý.
Ve kaplarýný doldurdular.

Cabir bin Abdullah;
- O gün biz bindörtyüz kiþiydik. Lakin “yüzbin kiþi” olsaydýk da fark etmez, yine kâfi gelirdi, demiþtir.

Ahirette görüþürüz

Bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” bazen geleceðe ait haberler verirlerdi ki, hepsi aynen vaki olmuþtur, buyurdu.

- Bir misal verseniz, dediler.

- Sayýlamayacak kadar misali var, buyurdu. Bereketlenmek için birini anlatayým:

Mesela Muaz bin Cebel hazretlerini Yemen’e vali tayin etmiþlerdi bir zaman.
Onu Medine’den uðurlarken;
- “Ya Muaz! Allah’ýn izniyle git!” buyurdular. “Bir daha ahirette görüþürüz”.

Hazret-i Muaz aðlayarak ayrýldý.
Bir müddet sonra Medine’ye döndüyse de göremedi Efendimiz aleyhisselamý.

Çünkü dünyadan göçmüþlerdi.