Hindistan Evliyasýndan Mevlana Hamid-i Bingali hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün;

- Kalb, Allah içindir, buyurdu. Yani Allah sevgisinin yeri kalbdir. Kalbden dünya sevgisi çýktý mý, “Allah sevgisi” kendiliðinden gelir, girer içeri.

Ve sordu onlara:
- Bir þiþenin içinden su çýkarsa ne olur?
- Yerine hava dolar efendim.

- Peki, kim doldurur bu havayý?
- Hiç kimse. Su çýkýnca kendiliðinden dolar.

- Ýþte dünya muhabbeti de kalbden çýkýnca, “Allah sevgisi” kendiliðinden girer kalbe.

Sordular:
- Dünya muhabbeti kalbden nasýl çýkar efendim?
- “Allah dostlarý”ný sevmekle. Onlarý sevmek de hayat hikayelerini okumakla hasýl olur. Onlarýn hayatlarý, menkýbeleri okununca, sevgileri kalblere siner, yerleþir. Onlarýn sevgisi kalbe girince de “dünya muhabbeti” çýkar gider.

En büyük düþman, nefsimiz

Bir gün de sohbetinde;
- En büyük düþmanýmýz kimdir, biliyor musunuz? diye sordu sevdiklerine.

Cevaben;
- Bilmiyoruz efendim, kimdir? dediler.

- Biziz, buyurdu.

Þaþýrdýlar.
- Biz miyiz efendim?

- Evet biz, kendimiz. Yani nefsimiz. Çünkü bize günah iþletip Cehenneme sürükleyen, kendi nefsimizdir.

Ve ekledi:
- Ona hakim olmak, koca bir ülkeye hakim olup yönetmekten daha zordur.

Ölümü bilip de…

Bir gün de “Ölüm”den sordular bu zata.
- Hazret-i Ömer "radýyallahü teâlâ anh", ölüm hakkýnda ne buyurmuþ biliyor musunuz? diye sordu.

- Bilmiyoruz efendim, dediler.

- O büyük zat; “Ölümü bilip de gülene þaþarým” buyuruyor.

Bir iyilik yapýn!

Bir gün de sohbetinde;
- Bir günah iþlediðinizde, hemen bir iyilik yapýn, buyurdu.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü o iyilik, iþlenen günahýn affýna sebep olur.