Tunus Velilerinden Mahrez bin Halef hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Zaman-ý saadette on yaþýndaki Abdullah, babasý bir harpte þehit olunca yetim kalmýþtý.

Bunun için kederli ve mahzundu.
Gülmüyor, oynamýyor, ancak oynayan çocuklara uzaktan bakýp içli içli aðlýyordu.

Onun bu halini kimse fark etmese de fark eden biri vardý:
Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”.

Bir gün Abdullah yine oynayan çocuklarý gözü yaþlý olarak seyrediyordu ki, Efendimiz aleyhisselam usulca yanýna yaklaþtý.

Ve þefkatle sordu:
- Evladým, sen niçin oynamýyorsun?

Yavrucaðýn baþý yerdeydi.

Dedi ki:
- Benim babam yok ki, oynayamam.

- Kardeþlerin var mý peki?
- Hayýr, kardeþlerim de yok.

Bunun üzerine Efendimiz aleyhisselam da aðlayýp, mübarek gözlerinden yaþlar süzüldü yanaklarýna.

Sonra, þefkatle baþýný okþayýp sordu tekrar:
- Sen Hasan ve Hüseyini tanýyor musun oðlum?

Abdullah, yine baþý yerde cevap verdi.
- Evet, tanýyorum.

- Peki, onlara kardeþ olmak ister misin?

Gözleri parladý birden.
Baþýný kaldýrýp baktýðýnda, Efendimiz aleyhisselamý gördü.

Ve sevinçle cevapladý:
- Ýsterim ya Resulallah.

Peygamber efendimiz sordu tekrar:
- Peygamberin torunu olmayý da ister misin?

Abdullah iyice neþelendi.
Gözlerinin içi gülüyordu artýk.
- Evet, hem de çok isterim.

Efendimiz aleyhisselam;
- Peki öyleyse Abdullah. Sen benim torunumsun. Haydi tut elimden, bize gidelim, buyurdu.

Birlikte eve geldiler.
Abdullah mutluydu artýk.

Yetimliðini unutmuþtu.
Hane-i saadette yemeðini yedi.

Ve güzel bir elbise giyip koþarak geldi oyun yerine.
Ancak þimdi çok sevinçliydi.

Yerinde duramýyor; “Ben, Peygamberimizin torunuyum!” deyip, neþeyle hopluyordu.

Öbürleri ona gýbta ile bakýp;
- “Keþke biz de yetim olsaydýk da, senin kavuþtuðun þerefe biz de kavuþsaydýk” diyorlardý.