Ýstanbul’da medfun bulunan Evliyadan Mahmud Çelebi hazretlerine "rahmetullahi aleyh", bir gün bazý sevdikleri gelerek;
- Efendim, zikir nedir? diye sordular.

Cevabýnda;
- “Zikir”, anmak, yani hatýrlamak demektir, buyurdu. Ýnsan kimi çok severse onu çok anar, onu hatýrlar, deðil mi?
- Evet efendim öyledir.

- Yani ister ki, hep ondan konuþulsun. Sevdiðinden bahsetmek hoþuna gider, öyle deðil mi?
- Doðru efendim.

- Bu, zaten her insanýn tabiatýnda vardýr. Þimdi bir Müslüman, “Allah” varken baþka þeylerden bahsederse, yakýþýk alýr mý? Kendisini yoktan var eden, varlýkta durduran, tehlikelerden koruyan, her türlü nimeti gönderen, sonsuz kudret sahibi “yüce Allah”ý anmak varken, nasýl olur da baþka þeylerden bahsedilir?

Dünya nedir?

Bir gün de bazý gençler bu zata gelip;
- Efendim, dünya hep kötüleniyor. Dünyayý terk edin! deniyor. Bu ne demektir? diye sordular.

Cevabýnda;
- Dünyayý terk etmekten maksat, sevgisini gönülden çýkarmaktýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Kötü olan, dünyayý sevmektir. Ona gönül baðlamaktýr. Bir kalbde ya “Allah sevgisi” vardýr, ya da “dünya sevgisi”. Ýkisine birden yer yoktur orada.

Þöyle devam etti:
- Mesela bir kap düþünün. Bu kapta ya “Su” vardýr, ya da “Hava”, öyle deðil mi?
- Evet efendim.

- Ayný anda ikisi birden bulunabilir mi?
- Bulunamaz efendim.

- Ýþte kalb de öyledir. Orada iki sevgi bir arada bulunamaz. Ama kalb, Allah’a mahsustur. Onda yalnýz “Allah sevgisi” olmalýdýr. Oraya dünya sevgisinin girmesi neye benzer biliyor musunuz?
- Neye benzer hocam?

- Aðzýna kadar dolu olan bir “çöp kovasý”ný, evin tertemiz misafir odasýnýn ortasýna devirmeye benzer.

Þöyle bitirdi:
- Paranýn yeri ceptir, cüzdandýr, ama asla kalb deðildir.