En büyük âlim ve evliyalardan Seyyid Fehim-i Arvasi hazretleri “kuddise sirruh”, birkaç sevdiðiyle sohbetinde;
- Kardeþlerim, bize Ýslamiyet’i öðreten hocalarýmýzýn kýymetini iyi bilelim, buyurdu. Çünkü hoca hakký çok büyüktür, ödenmez.

- Hiç mi ödenmez efendim? dediler.

- Çok zor. Þöyle ki; bir talebe, hocasýnýn karþýsýnda, “kor ateþ” üstünde diz üstü oturup, hiç kýpýrdamadan edeple dursa ve kýyamete kadar bu edebini muhafaza etse, yine de hocasýnýn hakkýný ödeyemez.

Çok hayret ettiler.
- Hikmeti ne hocam?

- Çünkü ümmeti arasýnda Peygamber neyse, talebe arasýnda Hoca da odur.

Þöyle devam etti:
- Hocalarýmýz olmasaydý, asr-ý saadetten asýrlar sonra “Ehl-i sünnet itikadý”ný biz nerden bilecek, nerden tanýyacaktýk?

Ve ekledi:
- Ehl-i beyti, Mezhep Ýmamlarýmýzý, Ýmam-ý a’zam hazretlerini, hep bu hocalarýmýz sayesinde tanýdýk ve sevdik.

En mühim hizmet

Sohbetin devamýnda;
- Allahü teâlânýn en çok razý olduðu ibadet nedir, biliyor musunuz? diye sordu onlara.
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

- Allahü teâlânýn dinini, Onun kullarýna anlatmaktýr, buyurdu.

Sordular:
- Yani emr-i maruf mu efendim?

- Evet. Kimin elinde ne imkan varsa, bu hizmete iþtirak etmelidir. Ýlmi olan ilmiyle, parasý olan parasýyla, malý olan malýyla, herkes mutlaka “Emr-i maruf” yapmak zorundadýr.

- Yapmazsa efendim? dediler.

- Yapmazsa çok büyük günaha girer. Bu, her müminin asli vazifesidir zaten. Allahü teâlâ, en sevdiði kulu olan Habibine; “Onlara ticareti öðret!” buyurmadý.

- Ne buyurdu efendim?

- “Benim kullarýma, benim emir ve yasaklarýmý bildir!” buyurdu.

Þöyle bitirdi:
- Bu iþ, Peygamber mesleðidir. Yapanlara müjdeler olsun.