Ýran Evliyasýndan Muhyiddin-i Dusti hazretlerine “rahmetullahi aleyh”, bir gün bazý dostlarý gelip;
- Dünyada en güzel þey nedir? diye sordular.

Cevabýnda;
- Dünyada en güzel þey, dünyaya düþkün olmamaktýr, buyurdu.

Anlayamadýlar.
O zaman sordu onlara:

- Sizce dünyada en kýymetli maden nedir?
- Altýndýr efendim.

- Peki altýndan kýymetli olan nedir?
- Bilmiyoruz hocam, nedir?

- O altýný, ihtiyaç sahibi baþka Müslümana vermektir. Bu din, vermek dinidir. Veren aziz olur, alansa zelil.

O Serverin yaþantýsý

Bir gün de;
- Resulullah efendimiz aleyhisselamýn yaþantýsý nasýldý? diye sordular bu zata.

Buyurdu ki:
- Efendimiz aleyhisselam, sýkýntýyla yaþamayý severdi. Öyle bir hayat yaþýyordu ki, yemek ve içmek hatýrýna bile gelmezdi.

Merak ettiler.
- Nasýl mesela efendim?

- Mesela; “Yemek getirin yiyelim!” veya “Falanca yemeði piþiriniz!” demezdi.
Hangi yemek getirirlerse yerdi.
Her ne meyve verseler kabul ederdi.

Sordular:
- Az mý yerdi, çok mu efendim?

- Bazen aylarca az yer, açlýðý severdi. Bazen de çok yerdi. Yemek sonunda su içmez, baþkalarýyla yemek yerken, herkesten sonra el çekerdi.

Kolay ölmek için

Bir gün de bazý sevdiklerine;
- Ölürken ruhunuzun kolay çýkmasýný ister misiniz? diye sordu.

Cevaben;
- Elbette isteriz efendim, dediler.

- Öyleyse verici olun, buyurdu. Müslüman, almayý deðil, vermeyi düþünür. Onu kârlý bilir. Alýnca deðil, verince sevinir.

Ve ekledi:
- Yaþarken vermeye alýþan, ölürken ruhunu da kolay verir. Öyle ki, tereyaðýndan kýl çeker gibi çýkar da haberi bile olmaz.

- Ya vermeye alýþmamýþsa efendim?

- Onlarýn iþi zordur. Vermeye alýþmadýklarý için ruhlarýný da zor verirler.
Öyle ki, yaþ keçeden diken söker gibi zor çýkar ruhlarý.