Büyük alim ve velilerden Süfyan-ý Sevri hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Kâbe’yi tavaf ederken, her adýmda salevat okuyan birini gördüm.

O kimseye;
- Sen gerekli dualarý býrakýp hep salevat okuyorsun. Her yerde okunacak dua var, dedim.

Bana dönüp;
- Sen kimsin? dedi.

Kendimi tanýttým.

- Sen avamdan deðilsin, âlimsin, sana anlatayým, dedi.

Ve þöyle anlattý:
Babamla Beytullaha gitmek üzere yola çýkmýþtýk.
Yolda babam hastalandý.

Onu tedavi etmek için epey uðraþtýysam da babam vefat etti.
Baktým, ölünce yüzü karardý.

Yüzünü bir bezle kapattým.
Yanýnda uyuya kalmýþým.

Rüyamda öyle bir zat gördüm ki, ondan daha güzel yüzlü hiç kimse görmemiþtim. Çok güzel kokuyordu.

Babamýn yanýna geldi.
Ve yüzündeki örtüyü kaldýrýp, elini babamýn yüzüne sürdü.

Babamýn siyah yüzü nurlandý.
Bembeyaz oldu.

Bu sevimli zata;
- Siz kimsiniz? dedim

Cevabýnda;
- Ben Resulullahým. Baban, ömrünü boþa harcadý. Fakat bana çok salevat okurdu, þimdi sýkýntýda olduðunu bildirdiler, kendisi de benden yardým istedi. Çok salevat okuyan mümine ben elbette yardým ederim, buyurdu.

O anda uyandým
Ve hemen babamýn yüzüne baktým.
Bembeyazdý.

Ýþte bu yüzden her yerde Peygamber efendimize “aleyhisselam” çok salevat okuyorum.