Ebu Türab Nahþebi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh“, evinin bitiþiðinde bir kadýnla oðlu yaþýyordu.

Oðlu her gün içiyor, sarhoþ dolaþýyordu.
Mahalle halký þikayetçiydi ondan.

Bir gün toplanýp, kapýya dayandýlar:
- Tak tak tak!

Annesi çýktý kapýya.
- Buyurun, ne istiyorsunuz?
- Sarhoþ oðlunu mahallemizde istemiyoruz. Derhal çýkar onu.

Kadýn yalvardý:
- Oðlum aðýr hasta. Ýçerde yatýyor.

- Biz anlamayýz. Hemen çýkýn bu evden!
- Belki tövbe eder. Belki de ölür. Biraz mühlet verin.

- Hayýr, hayýr! Hemen çýkýp gidin!
- Söz veriyorum. Eðer tövbe etmez veya ölmezse, o zaman çýkar gideriz.

Ebu Türab hazretleri, duymuþtu bu konuþmalarý.
Üzülerek kadýnýn yanýna vardý:

- Oðlunu görebilir miyim?
- Tabii efendim, buyurun.

Genç, bu zatý görünce baþladý aðlamaya ve;
- Ya Rabbi! Ne kerimsin ki, benim gibi bir asinin duasýný kabul ettin, dedi.

Ebu Türab hazretleri sordu:
- Ne dua etmiþtin evladým?

- Ölmeden sizi görüp, yanýnýzda tövbe etmek istemiþtim efendim. Elhamdülillah sizi gördüm. Ama tövbem kabul olur mu, bilmiyorum.

- Tabii kabul olur evladým.
- Ama benim ömrüm hep günah iþlemekle geçti efendim.

- Olsun. Allah tövbeleri kabul edicidir.
Genç sevindi ve aðlayarak tövbe etti.

Beni yere indir

Ebu Türab hazretleri çýkýnca, genç rica etti annesine:
- Beni yere indir anneciðim!

Zorlukla indirdi topraðýn üzerine.
Tövbekâr genç, yüzünü gözünü topraða sürerek;

- Ya Rabbi! Ebu Türab hazretlerinin hürmetine beni affet! diye yalvardý.

Piþmanlýk ateþiyle yüreði kavruluyor, gözyaþlarý topraða akýyordu.
Bu halde vefat etti.

O gece, Resulullah efendimiz aleyhisselam, bu Velinin rüyasýna girip;
- Ya Eba Türab! Dün senin yanýnda tövbe eden genç, bu gece vefat etti. Onun tövbesi kabul olundu ve Veli kullardan oldu. O gencin cenaze hizmetlerini ifa et. Namazýný kýl. Her kim onun cenazesinde bulunursa, Allahü teâlâ onu affedip, dualarýný kabul edecektir, buyurdular.