Peygamber efendimiz aleyhisselam, eshabýnýn yanýna gelseydi, oturan sahabiler ayaða kalkmazlardý.

Neden mi?

Çünkü kalkmalarýný istemezdi.
Onu üzmemek için eshab böyle davranýrdý.

Ayrýca, baþ köþeye geçip oturmaz,
boþ gördüðü bir yere otururdu.

Enes bin Malik “radýyallahü anh” diyor ki:
- Resulullaha on sene hizmet ettim. Bu on sene içinde Onun bana hizmeti, benim Ona hizmetimden daha çoktur.

Yine o anlatýyor:
Her sabah namazýndan sonra, nur yüzünü eshaba döndürüp sorardý:
- Hasta bir kardeþimiz var mý?

Varsa, birkaç sahabi ile ziyaretine giderdi. Yoksa, sorardý yine:
- Cenazesi olan var mý?

Var denirse, yardýmýna giderdi. Yoksa, tekrar sorardý:
- Bu gece, rüya gören var mý?

Varsa, tabir ederdi.

Hareketin ne çirkindir

Yine o anlatýyor:
Resulullah efendimiz, bir gün gazilere ganimet daðýtýyordu.
O sýrada bir köylü geldi.

Ganimet daðýtýldýðýný görünce Efendimiz aleyhisselamýn yakasýna yapýþýp, kuvvete çekti.
- Yüklet benim deveme de. Nasýlsa þahsi malýndan vermiyorsun.

Efendimiz aleyhisselam üzüldüler.
Ona dönüp buyurdular ki:
- Senin þu hareketin ne çirkindir. Karþýlýðýnda ne yaparým dersin?

Köylü büktü boynunu.
- Herhalde affedersin.

- Neden?
- Çünkü sen, kötülüðe iyilik edersin.

Eshaba dönüp gülümsediler:
- Buna da bir þeyler verin ganimetten!

Habibinin hürmetine

Yine o naklediyor:

Ensardan bir genç vefat etmiþ, yaþlý annesi çok üzülmüþtü.
Peygamber efendimizle taziyeye gittik.

Gencin cenazesi henüz defnedilmemiþ, kenarda duruyordu.
Gözü yaþlý kadýn Efendimiz aleyhisselamý görünce kaldýrdý ellerini.

Ve yalvardý:
- Ya Rabbi, Habibinin hürmetine oðlumu geri ver bana!

Sonra mý?
Delikanlý açtý gözlerini.

Dirilmiþti.
Hatta oturup birlikte yemek yediler.