Zindan Baba "rahmetullahi aleyh", Lüleburgaz’da yetiþen Velilerden. 1500lü yýllarda yaþadý bu topraklarda.

Allah sevgisiyle doluydu kalbi.
Derdi olan ona gider, onda bulurdu dermanýný.

Bir talebesi bir gün;
- Hocam, en büyük nimet nedir? Diye sordu.

Cevabýnda;
- Doðru bir imandýr, buyurdu.
- Ondan büyük nimet yok mu efendim?

- Hayýr. Her nimet bunun içindedir zaten. Allah, bir kuluna iman verdiyse, ona her þeyi vermiþ demektir. Vermediyse, hiçbir þey vermemiþ demektir.
- Anladým hocam.

Çocuðumuz konuþamýyor

Bu zat, bir gün evinin önünde oturuyordu ki, bir kiþi, hanýmýyla geldi bu zatýn yanýna.
- Selamün aleyküm baba.
- Aleyküm selam evlat.

Yanlarýnda on yaþlarýnda güzel bir çocuk vardý.
- Hocam duanýzý almaya geldik.

- Hayýrdýr inþallah.
- Bu çocuðumuz dilsiz de.

- Dilsiz mi?
- Evet hocam, konuþamýyor.

Mübarek zat þefkatle baktý çocuða:
- Maþallah! Çok da sevimli bir çocuk.
- Evet ama konuþamýyor efendim.

- Hiç mi konuþmuyor?
- Maalesef efendim. Bugüne kadar bir kelime bile etmedi.

Büyük veli döndü çocuða.
Elini þefkatle baþýna koyup sordu:

- Senin adýn ne bakayým?
- Ahmet.

- Kaç yaþýndasýn?
- On yaþýndayým.

Anne baba, hayretle birbirlerine bakýþtýlar.
Þoka girmiþlerdi sevinçten.

Evet, çocuk konuþuyordu.
Mübarek zat onlara dönüp;

- Niçin çocuða iftira ediyorsunuz? Bakýn, ne güzel konuþuyor iþte.

Evet, çocuðun dili çözülmüþtü.
Anne baba, sevinç gözyaþlarýyla döndüler evlerine.

Allah’a þükrederek.