Hindistan Evliyasýndan bir büyük Veli.
Abdülaziz Dehlevi hazretleri "rahmetullahi aleyh".

1700lü yýllarda, Hindistan’da yaþadý.
Kabri, Delhi’dedir.

Bir gün, sevdiklerine;
- Münakaþa zararlýdýr, buyurdu.

Ve þunu anlattý:

Vaktiyle bir genç medreseye gider.
Gece demez, gündüz demez, çalýþýr, ama ilerleyemez.
Hocasý da bunun farkýndadýr.

Bir gün yanýna çaðýrýr:
- Evlat! Çok çalýþýyorsun. Ama ilerliyemiyorsun deðil mi?
- Evet hocam.

- Sebebini biliyor musun?
- Hayýr efendim, bilmiyorum.

- Dinle öyleyse. Sen buraya gelirken, yolda biriyle münakaþa ettin deðil mi?
- Evet hocam.

- Onun kalbini incittin. Halbuki, kalb kýrana feyiz gelmez.
- Peki ne yapayým hocam?

- Gidip af dileyeceksin. Affederse, ilerlersin.

Genç;
- Baþ üstüne! der.

Gider, bulur adamý, helallaþýr.
Birkaç günde, yüksek derecelere ulaþýr.

Taþ koyardý aðzýna

Sonra þunu anlattý:

Bir gün Resulullah efendimiz ile hazret-i Ebu Bekir, birlikte iken yanlarýna biri gelir.

Ama hayâsýzýn tekidir.
Resulullah efendimize hakaret eder.

Peygamber efendimiz aleyhisselam sabreder.
Hazret-i Ebu Bekir de önce susar.

Ama sonra kýzar, cevap verir adama.
- Ey hayâsýz! Utanmýyor musun? Allah’ýn Resulüne hakaret ediyorsun, der.

Ýþte o zaman Resulullah efendimiz ayrýlýr oradan.
Sýddýk hazretleri üzülür yaptýðýna.

Koþar Efendimiz aleyhisselamýn yanýna.
- Niçin ayrýldýnýz ya Resulallah?

Buyurur ki:
- Ey kardeþim! O bize hakaret ederken, melekler bizimleydi. Ve ona, "Sen öylesin" derlerdi. Ama sen sinirlenip cevap verince, melekler gitti. Þeytan geldi yerine.

Hazret-i Sýddýk üzülür.
Hem öyle üzülür ki, o günden sonra "Taþ" koyardý aðzýna.

Niye?
Lüzumsuz konuþmasýn diye.