Allah dostlarýndan bir büyük Veli.
Abdülaziz Dehlevi hazretleri "rahmetullahi aleyh".

Bir gün öfkelenmekten bahsederken;
- Öfke, aklý örter, buyurur.

Ve bir menkýbe anlatýr.
Hadise þöyle:

Hükümdar Memun, akþam eve gelir.
Emreder hizmetçiye:
- Bana yemek getir!

Hizmetçi:
- Baþ üstüne! der. Emri ifa eder.

Daha doðrusu edemez.
Ýnsanlýk iþte. Çorbayý getirirken ayaðý kayar. Devirir çorbayý.
Hem de sultanýn üzerine.

Hükümdar hiddetlenir. Baðýrýr hizmetçiye.
Hatta dövmek için fýrlar ayaða.

Ama dövemez.
Çünkü hizmetçi buna meydan vermez.

O, hiddetle ayaða kalkýnca, hizmetçi ikâz eder:
- Bir dakika sultaným! Acele etmeyin. Dinin emri üzere amel edin.

Hükümdar duraklar:
O arzeder:
- Bakýn efendim, Hak teâlâ buyuruyor ki: "Takva sahibi kullar, öfkelenmezler".

Sultan biraz teskin olur.
- Peki! der. Ben de öfkelenmiyorum.

Geçer, oturur hemen.
Vazgeçer dövmekten.

Hizmetçi devam eder:
- Sultaným! Âyet-i kerimenin devamý var.

- Söyle nedir?
- Allahü teâlâ buyuruyor ki: "Onlar, kusurlarý affederler".

Hükümdar az daha yumuþar.
Öfkesini yener.
- Peki öyleyse, der. Ben de seni affettim.

Ancak hizmetçi çok akýllýdýr.
Devam eder konuþmaya:

- Sultaným! Ýþ bitmedi.
- Daha ne var?

- Hak teâlâ buyuruyor ki: "Biz, ihsan edenleri çok severiz".

Sultan baþlar gülmeye.

Huzur dolmuþtur içine.
Bir kese altýn getirtir, verir hizmetçisine.