Mýsýr’da yetiþen büyük Velilerden Ebül Hayr el Akta hazretleri ”rahmetullahi aleyh“, çocuklarý çok sever, ilgilenirdi onlarla.

Bir gün yine oynayan çocuklarý gördü sokakta.
Ancak bir tanesi köþeye çekilmiþ, seyrediyordu sadece.

Yanýna gidip sordu:
- Sen niçin oynamýyorsun evladým?

Çocuk omuz silkti:
- Ben oynamak istemiyorum.
- Niçin yavrum? Kalk, sen de katýl oyuna.

- Hayýr amca, oynamayacaðým.
- Neden ama?

Çocuk, vakurane bir eda ile;
- Niçin oynayacakmýþým? dedi. Biz oyun için yaratýlmadýk ki.

Bu söz, çok hoþuna gitti mübarek zatýn.

Sordu hemen.
- Peki yavrum ne için yaratýldýk?
- Rabbimize ibadet etmek için.

Eliyle baþýný okþayýp;
- Evladým, sen henüz çocuksun. Günahýn da yok. Þimdi oyna, büyüyünce ibadet edersin, buyurdu.

Çocuk;
- Ýyi ama, babam ocaðý yakarken, kalýn odunlarý "ince çýrpýlar"la tutuþturuyor, dedi. Ben, Cehennemde yanan ince çýrpýlardan olmak istemiyorum.

Mübarek zat, araþtýrdý bu çocuðu.
"Seyyid"lerden olduðunu öðrendi sonunda.

Resulullah efendimiz aleyhisselamýn torununa da bu yakýþýrdý elbet.


Bugün bayram

Bir bayram günüydü.

Sevenlerinin arasýna gelip buyurdu ki:
- Bugün bayram. Hem bir deðil, birden çok bayram var bugün.

Dinleyenler þaþýrdý:
- Birden çok bayram mý efendim?
- Evet. Hayatta olmamýz bir bayram. Sýhhatte olmamýz bir baþka bayram. Hele Müslüman olmamýz en büyük bayram.

Devam etti:
- “Ehl-i sünnet” olmamýz, “Allah dostlarý”ný tanýyýp sevmemiz, hür olup, “bir bayrak” altýnda bulunmamýz, bunlarýn hepsi birer bayram, buyurdu.

Ve þu müjdeyi verdi:
- Müslümanýn yüzüne sevgiyle bakmak ibadettir. Ben size sevgiyle bakýyorum. Siz de bana bakýn. Bir mümin, bir müminin yüzüne muhabbetle bakarsa, Allahü teâlâ onun günahlarýný affeder.