Erzincan topraðýný nurlandýran bir Veli.
Hayyat-ý Vehbi hazretleri “rahmetullahi aleyh”.

Meþhur ismi, “Terzi Baba”.

Mesleði terzilik.
Her iðne batýrýþta, “Allah” dermiþ.

Çekerken bir daha.
Allah, Allah, Allah...

Bir gün, gayet fakir bir seyyah gelir Erzincan’a.
Öyle ki, paltosu görünmez yamadan.

Çok eski, yýrtýk ve lime lime.
Tamir ettirmek ister.
Gezer bütün terzileri.

Ama kabul etmez hiç biri.
- Ýþimiz çok der, savarlar baþlarýndan.

Bir tanesi, Terzi Baba’nýn dükkanýný gösterir,
- Þu terziye git! der.
Ardýndan da güler.

Garip gider, bulur Terzi Baba’yý.
Kapýdan baþýný uzatýp, çekinerek sorar:

- Diker misin þu abayý?
- Hayhay! rer mübarek zat, hele içeri gir.

Girince, kalkýp, yer gösterir.
Hâl hatýr sorup gönlünü alýr.

Palto için de;
- Merak etme! der, yaparýz. Akþama alýrsýn.

O gidince, paltoyu bir güzel yýkayýp temizler.
Yamar, diker, tamir eder.

Fakir geldiðinde;
- Palton hazýr, der.

Lakin adam tanýyamaz paltosunu.
Çünkü yepyeni olmuþtur.

Sevinçle sorar:
- Borcum ne kadar?
- Borcun yok! Bana dua et, yeter.

Garip ne diyeceðini bilemez.
Açar ellerini;
- Ya Rabbi! Aç bunun kalbini! diye yalvarýr.

O anda açýlýr kalbi

Dünya için Allah demem!

O günlerde, Baðdat’ta Mevlana Halid-i Baðdadi hazretleri “rahmetullahi aleyh“, bir talebesini, irþad için Anadolu’ya göndermiþtir.

O zat, Baðdat’tan çýkar.
Doðruca Erzincan’a gelir.

Ve bulur Terzi Baba’yý.
- Bak! der. Sana bir teklifim var. Dediðimi yaparsan, sana “çok menfaat" saðlar. Yapacaðýn iþ, sadece, "Allah" demek.

Ama o, anýnda reddeder bu teklifi.
Çünkü "Menfaat" kelimesinden, "Dünya menfaati" anlamýþtýr.

Ve þu tarihi cevabýný verir:
- Ben dünya için Allah demem!

O zat;
- Anlamadýn, der. “Allah” demekle “dünya sevgisi”nden kurtulacaksýn.

Terzi Baba;
- “O zaman tamam!” der. Kabul eder.
Ve onun irþadiyle büyük devlete erer.