Evliyanýn en büyüklerinden Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri "kuddise sirruh". Taþkent’te yaþadý.

Bir gün hizmetçisine;
- Semerkant’a git de biraz bal getir, buyurdu.

Hizmetçi;
- Baþ üstüne efendim! dedi.

Ve hazýrlanýp çýktý yola.
Semerkant’a varýp girdi bir dükkana.
- Þu kadar bal istiyorum.

Adam;
- Hayhay! deyip, tarttý balý.

Hizmetçi parayý verip tam çýkýyordu ki, dükkana bir kadýn girdi.
Alýmlý ve çok güzeldi.

Dayanamayýp, þehvetle baktý bir an.
Ve çýktý dükkandan.
Taþkent’e vardý.

Geldi üstadýnýn huzuruna.
Ancak mübarek zatýn suratý asýktý.

Sertçe baktý hizmetçiye:
- Ben senden ne istemiþtim.

- Bal istediniz efendim.
- Sen ne getirdin?

- Bal getirdim efendim.
- Emin misin?

- Evet efendim.
- Hani, çýkar bakalým.

Kalkýp, açtý kutuyu.
- “Bakýn, bal.....” diyecekti ki, þaþýrdý birden.

Zira kutuda bal deðil, “Þarap” vardý.
O kadýna baktýðýný hatýrlayýp, mahcup oldu.

Büktü boynunu.
Anlamýþtý hatasýný.

- Özür dileyip çýktý huzurdan.

O Veli hürmetine

Yine bir talebesi vardý ki, ticaret iþlerini yapardý bu zatýn.
Yine Onun emriyle gittiði bir ticaretten dönüyordu ki, bir grup harami ile karþýlaþtýlar.

Kervan, kýymetli mallarla doluydu.
Ama hiç endiþe etmedi.

“Beni üstadým gönderdi. Bir þey olmaz”, dedi.

Gözlerini kapayýp;
“Ya Rabbi, o büyük Velinin hürmetine bize yardým et!” diye dua etti.

Sonra kýlýcýný çekip saldýrdý onlara.
O bir tek kiþi, “bir ordu” göründü eþkýyaya.

Korkup, daðýldýlar.
Kervan kurtulmuþtu.

Nihayet üstadýnýn huzuruna vardý.
Mübarek zat neþeliydi.

- Geçmiþ olsun evladým, buyurdu.
- Teþekkür ederim efendim.

- Allah yardým etti de, kurtuldunuz
- Evet efendim, sayenizde.

- Allah diyen mahrum kalmaz evladým.