Ali Semerkandi hazretleri "rahmetullahi aleyh", Ankara’nýn Çamlýbel beldesinde yaþayan bir Velidir.
1457 de ayný yerde vefat etti.

Bir gün þunu anlattý cemaatine:

Bir kiþi, Peygamber efendimiz aleyhisselamý gördü rüyasýnda.
Huzurunda bir grup evliya da vardý.
Bir ara gök kapýsý açýldý.

Ve elinde ibrik leðen olan bir melek geldi oraya.
Resulullah efendimizden baþlayarak herbirinin önüne gelip durdu.

Hepsi ellerini yýkadýlar.
O kiþi de sýranýn sonundaydý.

Lakin sýra ona gelince, melek aldý ibrikle leðeni, çýktý gökyüzüne.
Elini yýkayamadý garip.

Ama çok üzülmüþtü.
Efendimiz aleyhisselama yaklaþýp;

- Ya Resulallah! Ben, her ne kadar bu kafileden deðilsem de sizi ve bu zatlarý çok seviyorum, diye arzetti.

Efendimiz aleyhisselam;
- Bizi seven de bizdendir! Buyurdular.

O anda melek tekrar geldi.
O da yýkadý elini.

Resulullah efendimiz ona sevgiyle bakýp;
- Bizi sevdikçe bizimlesin! buyurdular.

Adamcaðýz uyandý uykudan.
Çok duygulanmýþtý.

Bu rüya bereketiyle o da Velilerden oldu tez zamanda.

Büyükleri sevmek

Bu zat bir sohbetinde;
- Eskiden insanlar, bir "Allah adamý"na kavuþup onu tanýmayý, sevmeyi çok büyük nimet bilirlerdi, buyurdu. Öyle ki, bu nimete kavuþtuðu halde hayatýndan þikayet edenlere çok þaþar, böylelerini, "Tonlarla altýn"ý olduðu halde "Bir kuruþ"un hesabýný yapan kimseye benzetirlerdi.

Sordular:
- Efendim, eskiden bir Allah adamýný bulmak için diyar diyar gezerlermiþ, öyle mi?

- Evet, buyurdu. Dinini öðreneceði böyle bir "Allah adamý"nýn, dünyanýn öte ucunda bulunduðunu iþiten bir Müslümanýn, baþka böyle bir zat yoksa, gerekiyorsa bütün malvarlýðýný satýp yol parasý yaparak, gidip o zattan dinini öðrenmesi farzdýr. Eski insanlar bunun þuurunda olup, bu yüzden öyle yapýyorlardý iþte.

Sordular yine:
- Maksatlarý neydi hocam?
- Dinini doðru öðrenmek, ondan ilim ve feyz alabilmekti. Allah adamlarýna bu kadar deðer verirlerdi iþte.

- Böyle zatlar yoksa hocam?
- O zatlar yoksa, kitaplarý vardýr muhakkak. O büyüklerin kitaplarýný arayýp bulmalý, onlarý hem okumalý, hem de daðýtmalýdýr.