Çelebi Hüsrev hazretleri "rahmetullahi aleyh", Anadolu Evliyasýndan.
Kabr-i þerifi Konya’dadýr.

Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki;
- Allahü teâlânýn en çok sevdiði ibadet nedir, biliyor musunuz? diye sordu.
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Müslümanlarýn birbirini sevmesidir. Bu, imanýn da þartýdýr zaten.

Sordular:
- Ýmanýn þartý altý deðil mi efendim?

- Evet. Ýman, “Amentü”deki altý þeye inanmaktýr. Ancak bundan önce iki þart daha vardýr. Bu iki þart yerine gelince, altý þarta sýra gelir.

- Nedir onlar hocam?

- Biri, gayba imandýr, yani görmeden inanmaktýr. Ýkincisi de Hubbu fillah ve Buðdu fillahdýr.

Sordular.
- Bunlar nedir efendim?
- Yani Müslümanlarý Müslüman olduðu için sevmek, kâfirleri inkârlarýndan dolayý sevmemektir.

Ve devam etti:
- Bir Müslüman, bir Müslümana, sýrf Müslüman olduðu için düþmanlýk beslerse, bu altý þeye inansa da Müslüman olamaz.

Dinleyenler þaþýrdýlar:
- Bu, çok tehlikeli bir þey efendim.

- Elbette. Düþmanlýk þöyle dursun, bir Müslüman bir yerden geçerken, duvarda bir din kardeþinin ismini yazýlý görse, ceketinin önünü ilikleyip öyle geçmelidir o yerden.

- Hikmeti ne efendim? dediler.

Buyurdu ki:
- Çünkü orada, Allah’a ve Peygambere inanmýþ bir Müslümanýn ismi var. Müslüman bu kadar kýymetlidir iþte. Hatta Müslüman, dünyadaki her þeyden daha kýymetlidir.