Seyyid Abdülkadir-i Geylani hazretleri "kuddise sirruh", küçükken, tarlaya, çift sürmeye gitti bir gün.

Öküzün kuyruðundan tutunmuþ gidiyordu ki, hayvan dile gelip;
- Ey Abdülkadir! Sen bunun için yaratýlmadýn! Diye seslendi.

Korktu ve koþarak eve geldi.
- Anneciðim!
- Buyur evladým.

- Ýzin verirsen, ben Baðdat’a gideceðim.
- Neden oðlum?

- Ýlim tahsil edeceðim anne.

Annesi,
- Olur evladým. Çok iyi olur, dedi.

Ve koltuðunun altýna "Kýrk altýn" dikip;
- Haydi yolun açýk olsun. Allah’a emanet ol. Sakýn yalan söyleme! diye nasihat etti.

Annesinin elini öpüp çýktý.
Katýldýðý kervan Hemedan’ý yeni geçmiþti ki, eþkýyalar kestiler önlerini.
- Duruuun!

Kervanda olanlarýn nesi varsa gasbettiler.
Sýra ona gelmiþti.

Eþkýya sordu:
- Senin neyin var çocuk?
- Kýrk altýným var.

- Ya, nerde?
- Koltuðumun altýnda dikili.

Adam koþtu reislerine:
- Reis! Gel hele, bir çocuk, kýrk altýný olduðunu söylüyor.

Reis gelip, sordu merakla:
- Ey çocuk, kýrk altýnýn varmýþ, doðru mu?
- Evet efendim, doðru.

- Nerde peki?
- Koltuðumun altýnda dikili.

Söylediði yeri söküp, altýnlarý buldular.
Ancak hayretten donakalmýþlardý.

Reis sordu:
- Çocuk, niçin doðruyu söyledin? Demeseydin, biz bulamazdýk.

- Anneme söz vermiþtim, dedi.

- Ne söz verdin?
- Hiç yalan söylemeyeceðim, diye.

- Ýyi ama, kaybettin altýnlarý.
- Olsun efendim. Birkaç altýn için anneme verdiðim sözden dönmeye deðer mi?

Reis baþladý aðlamaya.
- Eyvah! Ben de Rabbime söz vermiþtim. Ona kulluk yapacaktým. Ama bunca yýldýr eþkýyalýk yaptým, dedi.

Oracýkta tövbe etti.
Adamlarý da onu görüp tövbe ettiler.

Aldýklarý mallarý iade edip, eþkýyalýðý terk ettiler.