Edirne’de yaþayan gönül ehli Velilerden biri de Ömer Baba’dýr “rahmetullahi aleyh”.

- Birine kýzacaksanýz, kendinize kýzýn! dermiþ. Kusuru kendinizde arayýn. Böyle yaparsanýz rahat edersiniz.

Bir gün de;
- Kardeþlerim! demiþ. Ýki þeyi unutun, ama iki þeyi asla!

- Onlar nedir ki? diye sormuþlar.

- Yaptýðýnýz iyilikleri ve size yapýlan kötülükleri unutun, buyurmuþ. Hiç unutmayacaðýnýz þeylerden biri “Ölüm”dür, diðeri “Günahlarýnýz”.

Kalkmayan çuval

Anlatýldýðýna göre, bu zatýn bir dergahý vardýr,
bir de erzak dolu ambarý.

Hýrsýzýn biri, gece girer bu ambara.
Ýçerde çuval çuval un vardýr.
Birini götürmeye niyetlenir.

Kavrar bir çuvalý, ama kaldýramaz.
Hatta oynatamaz yerinden.

“Allah Allah!” der. “Ben bu kadar yükü rahat kaldýrýyordum”.

Anlamaz iþin hikmetini.
“Neyse” der, biraz eksiltir çuvalý.

Yine kaldýramaz.
Hayreti artar büsbütün.

Az daha azaltýp, dener.
Yine kaldýramaz.
Çuval yere yapýþmýþtýr sanki.

Yahut çakýlmýþ.
Bir milim oynatamaz yerinden.

Caný iyice sýkýlýr.
Yarýsýný boþaltýr çuvalýn.
Netice deðiþmez.

Þaþkýnlýk içinde kývranýrken, kapý açýlýr.

Ömer Baba girer içeri.
- “Ne o evlat!” der. “Kaldýramýyor musun? Dur yardým edeyim!”

Bir dolu çuvalý kolayca kaldýrýr, koyar adamýn sýrtýna.
- Al götür! der, ancak, bir daha ihtiyacýn olursa, bana gel, ambara deðil.

Hýrsýz mahcup ve periþandýr.
Tövbe edip, müdavimi olur o dergahýn.