Hasan Sezai hazretleri “rahmetullahi aleyh” kibar ve sevimli bir zattýr.
Edirne halký, ona "Efendi Baba" derler.
Nasihati tesirlidir.

Uzakta olan oðluna, bir gün þu mektubu yazýp gönderir:

Gözümün nuru evladým! Allahü teâlâ seni, beðendiði yolda bulundursun. Sana nasihatim þudur ki, Ýslamiyet’i iyice öðrenip, ona göre amel edesin. Namazlarý evvel vaktinde kýlasýn. Asla kazaya býrakmayasýn. Bilesin ki namaz, bu dinde sanki "Nefes almak" gibidir. Bir binada temel, çadýrda direk neyse, bu dinde namaz odur iþte.

Ve þöyle bitirir mektubu:
- Müslüman demek, “Beþ vakit namazýný muntazam kýlan insan” demektir.

Merhametin böylesi

O devirde bir kadýn kötü yola düþer.
Sonra piþman olup, evine çekilir.

Günahlarýna aðlar, sýzlar.
Ancak eski tanýdýklarý rahat býrakmaz onu.

Tekrar o kötü yola çekmek için baský yaparlar.
Kadýn çaresizdir.

Gider, sýðýnýr Hasan Sezai dergahýna.
Odacýðýnda ibadetle meþgul olur.

Ama fitneciler boþ durmaz.
Bu defa Hasan Sezai hazretleri hakkýnda çirkin iftiralar uydurur, etrafa yayarlar.

Daha da ileri gider, dergah kapýsýna bir geyik boynuzu asarlar.
Mübarek zat önceleri sabreder.

Ama iþ çýðýrýndan çýkýnca, incinir mübarek kalbi.
Kýrýlýr bunu yapanlara.

Eh, Allah dostlarýyla uðraþan iflah etmez elbet.
Nitekim o incinir incinmez, bir “uyuz illeti” peydah olur Edirne’de.

Ama enteresandýr.
Hastalýk, sadece bu iftiracýlara musallat olur.

Bir de bunlarý dinleyip susturmayanlara.
Gün boyu kaþýnýp dururlar.

Edirneli periþandýr.
Mübarek zat yine acýr bu zavallýlara.

Bir gece, tebdil-i kýyafetle çýkar evden.
Girer bir kahvehaneye.

Herkes uyuz illetinden dert yanmaktadýr birbirine.
Yanlarýna sokulup;
- Bu illetin ilacý Hasan Sezai Efendi’de. Siz ona gidin! diye fýsýldar.

Ertesi gün dergahýn önü ana-baba günüdür.
Büyük Veli, kapýya astýklarý o geyik boynuzundan kazýyýp, birer parça toz verir bunu yapanlara.

O toz þifa olur onlara.
Ondan bir defa süren kurtulur bu dertten.

Netice mi?
Fitneciler insafa gelir.

Toplanýp huzuruna giderler.
Af dileyip, talebesi olmakla þereflenirler.