Anadolu’da yetiþen büyük Velilerden Ankaravi Ýsmail Rusuhi Efendi’ye "rahmetullahi aleyh" bir gün bazý sevdikleri gelip;
- Allah sevgisi kalbe nasýl girer? diye sordular.

Cevabýnda;
- Kalbden dünya sevgisi çýkýnca, Allah sevgisi kendiliðinden girer, buyurdu.

Ve sordu onlara:
- Su dolu bir þiþe düþünün mesela. Suyu boþaltýrsanýz ne olur?
- Yerine hava girer efendim.

- Yani hem su, hem de hava bir arada bulunamaz deðil mi?
- Evet efendim, bulunamaz.

- Ýþte kalb de böyledir, buyurdu. Orada iki sevgi bir anda bir arada bulunamaz. Onda ya "Dünya sevgisi" vardýr, ya da "Allah sevgisi". Kalbden dünya sevgisi çýkarsa, Allah sevgisi kendiliðinden gelir.

Dünya sevgisi nasýl çýkar?

Sordular yine:
- Peki efendim, kalbden dünya sevgisi nasýl çýkar?

- Kalbinde dünya sevgisi olmayan bir mübarek zatýn sohbetiyle, buyurdu.
- Öyle zatlar yoksa efendim?

- O zatlarýn hayatta olmalarý þart deðil ki. Vefat etmiþ olsalar da onlarý sevmek, kalbden söküp atar dünya sevgisini.

Ve ilave etti:
- Onlarý sevebilmek için de tanýmak lazým tabii.

- Nasýl tanýyacaðýz efendim?
- Kitaplarýný ve hayat hikayelerini okumak suretiyle. Bunlar okununca, sevgileri kalbe yerleþir.