Cemaleddin Mahmud Hulvi "rahmetullahi aleyh", Ýstanbul’da yetiþen Velilerdendir. Bir gün sevdiklerine;
- Dua almaya bakýn! buyurdu.

Dinleyenler;
- Kimlerin duasýný alalým? dediler.

- Anne babanýzýn, size dininizi öðreten hocanýzýn, hele bir “Allah adamý” bulursanýz, onun duasýný alýn. Evliyanýn bir içten duasý, size dünyada da yeter, ahirette de, buyurdu.

Sonra þunu anlattý onlara:
Gencin biri, uzaklarda bir "Evliya"nýn olduðunu öðrenip ziyaretine gitti bir gün.

"O zat bir dua eder de, kalb gözüm açýlýr" diye ümitleniyordu.
Günlerce yol gidip nihayet buldu evini.

Olacak bu ya,
Tam kapýdan girerken aksýrdý, ve;
"Elhamdülillah!" dedi.

O Veli zat da;
"Yerhamükallah!" diye mukabelede bulundu.

Yani "Allah sana rahmetiyle muamele etsin" diye dua etti.

Ýþte ne olduysa o anda oldu.
"Kalb gözü" açýldý gencin.

Ve bütün hücreleri zikre baþladý.
Daha eþikten içeri girmemiþti ki;

- Allah’a ýsmarladýk efendim! Ben gidiyorum! dedi.

Mübarek zat sordu:
- Hayrola evladým, niçin geldin, niye gidiyorsun?

Eðilip, hürmetle elini öptü ve;
- Duanýzý almak için gelmiþtim efendim. Aldým ve kavuþtum muradýma. Ýzninizle köyüme dönüyorum, dedi.

Ve geri döndü.

Ümitli olmak lazým

Bunu anlattýktan sonra;
- Evet, bu iþ böyledir, buyurdu. Kimi kýrk sene uðraþýr, zor kavuþur. Kimi de kýrk saniyede erer muradýna.

Ve þöyle bitirdi sözlerini:
- Ümitli olmak lazým. Allahü teâlâ "Dünya"da vermezse, "Kabir"de verir. Kabirde vermezse "Mahþer"de verir. Daha olmazsa "Mizan"da verir, "Sýrat"ta verir, "Cennet"te verir.

Ama verir. Yeter ki kul istesin.