Yemen’de yetiþen Velilerden Ebu Bekir bin Abdurrahman Sekkaf hazretleri "rahmetullahi aleyh" zamanýnda birkaç genç, þeytana uyup kýra gittiler bir gün.

Eðlenip içki içeceklerdi orada.
Ancak yine de kimseye görünmemek için tenha bir yeri seçtiler.
Zira biliyorlardý fena bir iþ yaptýklarýný.

Olacak bu ya,
Tam içki içerlerken, bu zat uzaktan gördü bu gençleri.

Ýçki içtiklerini anladýysa da, vurmadý yüzlerine.
Yanlarýna yaklaþýp sordu:

- Gençler! Ne yiyip ne içiyorsunuz?
- Hiç, evden öteberi getirdik, onlarý yiyoruz beybaba.

Sonra içki þiþelerini gösterip sordu:
- Þu þiþelerde ne var?
- Bal þerbeti.

- Nasýl bir þey? Ben de içebilir miyim?

Bunun üzerine bir korku sardý gençleri.
Ne yapacaklarýný þaþýrdýlar.
- E, þey hocam, tabii buyurun için. Ama biraz deðiþiktir tadý. Hoþunuza gitmeyebilir.

Büyük Veli;
- Olsun, ben her þerbeti severim, buyurdu.

Sonra ellerinden alýp içti ve;
- Bu, gerçekten bal þerbeti. Çok da nefismiþ, buyurdu.

Gençler hayretle birbirlerine bakýþtýlar.
Mübarek zat, bu sefer kendisi bizzat doldurup verdi o gençlere.
- Alýn bakalým, siz de için!

Gençler, o zatýn elinden alýp içtiklerinde þaþkýna döndüler.
Zira bu içtikleri “bal þerbeti”ydi gerçekten.

Þarap, þerbete dönüþmüþtü bir anda.
Bunu görünce, hepsi çok duygulanýp, hemen tövbe ettiler.
Sonra ellerine sarýlýp, talebesi oldular ayný gün.

En büyük nimet

Bu zat, bir gün bazý sevdiklerine;
- Nimetlerin en büyüðü nedir, biliyor musunuz? diye sordu.

Cevaben;
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki.
- En büyük nimet, hakiki bir Ýslam alimini tanýmak ve onu sevmektir.

Sordular:
- Bu, neden büyük nimettir efendim?
- Çünkü onlarý seven ve sözlerini dinleyen, hem dünyada rahat eder, hem de ahirette.

Dua almaya bakýn!

Bir gün de sohbetinde;
- Dua almaya bakýn, buyurdu.

- Kimin duasýný alalým efendim? dediler.
- Annenizin, babanýzýn ve hocanýzýn, buyurdu.

Ve ekledi:
- Garipleri de unutmayýn. Bir Müslümaný bir sýkýntýdan kurtarmak, bütün nafile ibadetlerden daha sevaptýr.