Ýkrime "radýyallahü anh", Ýslam’ýn baþ düþmaný Ebu Cehilin oðlu idi.
Ýman edince, insanlarýn en þereflilerinden oldu.
Bir ömrü, Ýslam’a hizmetle geçti.

Hazret-i Huzeyfe "radýyallahü anh" anlatýyor:

Yermük harbi, kavurucu sýcak bir günde yapýlmýþtý.
Ýnsan kaný, sel olup akmýþtý o vadide.

Yaralanan gaziler, sýcak kumlar üstüne seriliyor, kan kaybý ve susuzluktan tek tek ölüyorlardý.
Ben de yaralýydým.

Ama yaram azdý.
Güçlükle kalktým yerimden.

Mataramda birkaç yudum su kalmýþtý.
Onu, amcaoðluna içirmeyi düþündüm.

Kanlar içinde yatan yaralýlarý dolaþýp buldum kendisini.
Dudaklarý sýcaktan kavrulmuþ, en son nefeslerini alýyordu.

Suyu görünce sevindi.
Mataramý dayadým aðzýna.

Tam içecekti ki, az öteden;
- Su, Su! Diye bir ses duydum.

Dönüp baktým.
Ýkrime’ydi bu.

Amcaoðlu da bu sesi duymuþ olacak ki, içemedi suyu.
Konuþmaya da mecali yoktu.

Göz iþaretiyle;
- Suyu ona götür! Dedi.

Koþtum Ýkrime’ye.
Matarayý aðzýna dayadým.

Tam içecekti ki, bir baþka inilti duyuldu:
- Allah için bir yudum su!

Ýkrime de içemedi suyu.
Gözüyle iþaret etti:

- Suyu ona götür!
Þehidler arasýndan ona koþtum.

Son anýnda yetiþip, mataramý dayadým aðzýna.
Lakin geç kalmýþtým.

Vardýðýmda, "Allah" deyip ruhunu teslim etti.
Yüzüne baktým. Sanki gülüyordu.

"Bari Ýkrime’ye içireyim" dedim.
Ama yetiþemedim.

Vardýðýmda nefes almýyordu.
Yüzüne tatlý bir tebessüm yayýlmýþtý.

Ne yapacaðýmý þaþýrmýþtým.
"Bari amcaoðluna yetiþeyim" dedim.

Bir ümitle koþtum.
Yine yetiþemedim.

Hareketsiz yatýyordu.
Dudaklarýnda tatlý bir tebessüm vardý onun da.

Üçü de içemedi suyu.
Ama daha tatlýsýný içmiþlerdi.

"Þehadet þerbeti"ni.