Büyük Ýslam alimi.
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri "kuddise sirruh".

Bir gün, sorarlar bu mübarek zata:
- Efendim, muvaffak olmak için ne yapalým?

Cevap verir:
- Günahtan kaçýn! Çok dua alýn!

Ve ilave eder:
- Bir kulu sevindirmek, yüz senelik teheccüd sevabý kazandýrýr.

Sonra þunu anlatýr:

Vaktiyle bir ateþperest, oðlunu evlendirmek ister.
Düðün günü gelir.
Çok koyun ve inek kesilir.

Ocaklar yanar, yemekler piþer.
Et kokularý mahalleye yayýlýr.
Ancak evin bitiþiðinde, Müslüman, dul bir kadýn yaþamaktadýr.
Hem de dört yetimiyle.

Hepsi de günlerdir açtýr.
Kadýncaðýz gider, düðün evinin kapýsýný çalar.
Açýlýnca, ateþ ister.

Halbuki ateþ için gitmemiþtir.
“Belki yemek verirler” diye ümitlenmiþtir.
Fakat adam ateþperesttir.

Müslümanlarý sevmez.
Kadýnýn niyetini anlasa da, bir þey vermez.

Kadýn, az sonra bir daha gider.
Ateþ ister.
Yine eli boþ döner.
Üçüncüde yine öyle.

Ama ne olur bilinmez bu defa kadýna acýr.
Hallerini anlamaya çalýþýr.
Ýner dehlize, kulak verir.

Yetimciðin sesini iþitir:
- Anneciðim, ne olur, bir daha gidiver. Belki bu sefer bir þey verirler.

Kadýn aðlamaklýdýr.
- Üç defa gittim yavrum! Artýk utanýyorum.

Adam duyar bunu.
Kalbi sýzlar.
Bir mükellef sofra hazýrlatýp, gönderir evlerine.

Dehlize iner yine.
Konuþmalarý dinler.
Yetimlerin en küçüðü dua eder:
Ya Rabbi! O nasýl bize ikram ettiyse, sen de ona ikram et. Ýmanla þereflendir!

Ardýndan;
Amin! sesleri yükselir.

Ýþte o anda, ateþperestin kalbi deðiþir.
Söyler “kelime-i þehadet”i.
Ýmanla þereflenir.