Konya’yý nurlandýran bir büyük Veli.
Mevlana Celaleddin-i Rumi hazretleri "rahmetullahi aleyh".

Pek çok hasletleri var.
Biri de, ezaný iþittiðinde, hemen diz çöküp dinlerdi huþu içinde.

Talebesine de böyle yapmalarýný emrederdi.
- Ezana saygýlý olun. O, Ýslam’ýn bayraðýdýr derdi.

Ve bir vaka anlattý onlara.

Hadise þöyle:
Belh þehrinde, salih bir Müslüman vardýr.
Ezana çok saygýlýdýr.

Ne zaman ezan sesi iþitse, anýnda iþini býrakýr.
Ne olursa olsun. Býrakýp, diz üstü oturur.
Ezaný hürmetle dinler. Sonunda salevat okur.
Sonra kalkýp, namaza durur.

Bir ömür bu böyle gider.
Nihayet ömrü biter.
Ve vefat eder.

Techiz ve tekfini yapýlýr.
Namazý kýlýnýr.
Sonra, tabutunu omuzlayan cemaat, kabristana doðru yola koyulur.

Ýþte o zaman enteresan bir þey olur.

Þöyle ki;
Tabut, eller üstünde giderken, ezan iþitilir birden.

Fakat o da ne?
Müezzin okuyunca ilk tekbiri, tabut havada durur.

Bir milim gitmez ileri.
Cemaat þaþkýna döner.

Bu hâl, ezan bitene kadar devam eder.
Bitince, yürür tekrar.

Nihayet kabre varýrlar.
Defnini yaparlar.

Cemaat içinde, hâl ehli bir zat vardýr.
Kalb gözü açýktýr.
Gönlünü çevirir mevtanýn kabrine.
Vakýf olur kabir ahvaline.

Görür ki, Münker-Nekir hiddetle gelir.
Þiddetle suale çekerler:
- Rabbin kim? Dinin nedir?

O anda, Hak katýndan bir hitab eriþir:
- Ey melekler! Bu kulumu incitmeyin. O, benim ismime hürmet ederdi. Siz de onu hiddetle sorguya çekmeyin!

Þöyle biter hitap:
- O, benim ismimi nasýl aziz tuttuysa, siz de onu aziz tutun!


Ýnsanlara hizmet

Hazret-i Mevlana’yý çok seven biri vardý.
Sohbetinden büyük zevk alýrdý.

Öyle ki, bir an olsun ayrýlmak istemezdi yanýndan.
Hep onunla olmak isterdi.

Ama devlet memuru idi.
Çalýþýyordu.
Hep onunla olmak için, ayrýlmasý gerekirdi iþinden.

Sordu Mevlana hazretlerine:
- Efendim ayrýlayým mý vazifemden?
- Neden?

- Hep sizinle olmak için.
- Olmaz, buyurdu.

Vermedi izin.
Ve þu menkýbeyi anlattý ona.

Ýnzivaya çekilir, ama…

Harun Reþid devrinde, bir kiþi vardýr.
Zabýta amirliði yapmaktadýr.
Ýþini mükemmel yapar.

Zayýflarý korur. Zalimleri korkutur.
Sayesinde rahat eder Müslümanlar.
Hatta, Hýzýr aleyhisselamla sýk sýk birlikte olur.

Bu, bir gün karar verir aniden.
Ayrýlýr iþinden.

Maksadý mý?
Ýnzivaya çekilmek.
Kendini ibadete vermek.

Görünüþte iyi bir þey.
Öyle ya, devamlý ibadet edecektir.

Eder de.
Fakat bir konuda huzursuzdur.
Çünkü Hýzýr aleyhisselamý artýk göremez olur.

Buna çok üzülür.
Çok da merak eder.
- Acaba ne hata ettim? der.

Ve bir gece, rüyada görür Hýzýrý.

Hemen sorar:
- Artýk bana gelmiyorsun. Nedir sýrrý?

Buyurur ki:
- Ben sana geliyor idiysem, ibadetinden dolayý deðildi ki. Ýnsanlara hizmet ediyordun. Sayende halk rahattý. Ama istifa ettin. Ýnsanlara hizmeti terk ettin. Yerine zalim biri geldi. Bozuldu halkýn dirliði.

Ve adam uyanýr uykudan.
- Eyvah! der.

Anlamýþtýr hatasýný.
Koþar hükümdara, vazife ister.
Ve tekrar baþlar hizmete.

Ýnsanlar huzura kavuþur.
Kendi de “Hýzýr”a.