Aþçý Yahya Baba "rahmetullahi aleyh",
Edirne topraðýný nurlandýran gizli bir gönül eridir.

O, Bayezid-i Veli devrinde, Tunca nehri kenarýndaki külliyede aþçý baþýdýr.
Ama kalb gözü açýktýr.

Bir gün, sevdiklerine;
- Kardeþlerim! der. Helal lokma, insaný ibadete sevk eder, haramsa günaha.

Ve devam eder:
- Kendi karnýnýz doyarsa, baþka açlarý düþünün ki, asýl hüner budur iþte.

O, yalnýz insanlara deðil, bütün mahlukata karþý engin bir þefkat besler.
Her gün yemek daðýtýmýndan artan pilavý götürür,
Tunca nehrindeki balýklara serper.

Ambar memuru durumu anlar.
Artan pilav kadar kýsar pirinci.
Ama pilav yine artar.

Yarýya indirir, bir þey deðiþmez.
Pilav hep artmaktadýr.
Durum Padiþaha arz edilir.

Sultan Bayezid de merak etmiþtir bu iþi.
Kalabalýk bir grup devlet erkaniyle gelir, oturur sofraya.
Ama enteresandýr, pilav yine artar.

Yahya Baba, alýr balýklarýn nasibini, nehre varýr.
Padiþah da ardýndadýr.

Pilavdan ilk kepçeyi alýp da tam serpmek üzeredir ki, seslenir ardýndan:
- Dur Baba, ne yapýyorsun? Bu, israf deðil mi?

Ancak ne hikmettir bilinmez,
Yahya Baba’nýn yerine, balýklardan cevap gelir.

Binlerce balýk, bir anda baþlarýný sudan çýkarýr,

Lisan-ý halleriyle;
- “Sultaným! Devletin artýðýný bize çok mu görüyorsun?” derler sanki.

Padiþah duygulanýr.
Aþçý Baba secdeye kapanýr.

Ve ruhunu teslim eder oracýkta.

Ölüme hazýrlan!

Bir gün de bir genç gelir, yaklaþýr yanýna.
Nasihat isteyecektir.

Mübarek zat ona bakar bir an.
- Evladým! der. Ölüme hazýrlan. Zira ecel, ani gelir çok zaman.

Ve ekler:
- Ölümü kendine öyle yakýn bil ki, yattýðýnda yastýðýnýn altýnda farz et, kalktýðýnda karþýnda.

Edep, söz dinlemektir

Bir gün de, sorarlar bu zata:
- Edep nedir?

Cevap iki kelime:
- Söz dinlemektir.

Ve izah eder:
- Bir kimse, büyüklerin sözlerini dinlemiyorsa, edepten nasibi yok demektir.