Baðdat Evliyasýndan Hayr-ün-nessac hazretleri "rahmetullahi aleyh" bir gün sevdiklerine;
- Kardeþlerim, herkese yumuþak söyleyiniz. Yumuþaklýkla muamele ediniz, buyurdu. Merhametli ve af edici olunuz.

Ve ekledi:
- Herkese karþý öyle olunuz ki, sizin için; "Ne iyi insan. Müslüman iþte böyle olur" desinler.
- Ýyi bir Müslümanýn baþka ne gibi meziyetleri vardýr? diye sordular.

Buyurdu ki:
- Ýyi Müslüman, gücendiði kimseye iyilik eder. Sevmediðine ihsanda bulunur. Sýkýldýðý insana güler yüz gösterir.

- Baþka efendim? dediler.

- Affedicidir. Yaptýðý iyilikleri ve ona yapýlan kötülükleri unutur. Ama iki þey var ki, onlarý hiç unutmaz.

- Onlar nedir ki hocam?

Buyurdu ki:
- Biri "Ölüm", biri de "Allahü teâlâ"dýr.

Baþarýsýzlýðýn sebebi

Bir gün de bazý sevdikleri bu zata gelip;
- Efendim, insan hangi hallerde baþarýsýz olur? diye sordular.

- Dünyada baþarýsýz olmanýn sýrrý, insanýn kendinde bir varlýk vehmetmesidir, buyurdu. Yani cenâb-ý Hakkýn kendisine emanet olarak verdiði nimetleri sahiplenmesidir.

Ve misal verdi:
- Mesela ilmine "Benim ilmim", görüþüne "Benim görüþüm", baþarýsýna "Benim baþarým", velhasýl; "Benim sýhhatim, benim malým, benim evladým" demesidir.

Sordular:
- Böyle diyenler, baþarýsýz mý olur efendim?

- Evet. Çünkü bizim bu sahip olduðumuz þeylerin hepsi Allahü teâlâya aittir aslýnda. Mülk Onundur çünkü. Bu dünyada dilediðine bazý nimetler verir, sonra alýr. Ruhumuz da emanettir. Vakti gelince ruhumuzu da geri vereceðiz.

Þöyle bitirdi:
- Hasýlý "Ýnsan" demek, "Aciz" demektir. Bunun farkýna varmadýkça insan kemale gelemez.