Abdürrezzak Ali Efendi "rahmetullahi aleyh", 1800lü yýllarda Erzurum’da yaþamýþ bir Allah dostudur.

Bir gün, yolda bir hýristiyana rastladý.
Adam üzüm götürüyordu pazara.
Bir þarapçýya satacaktý onlarý.

Mübarek zat döndü o hýristiyana.
- O üzümleri bana satar mýsýn?
- Hayýr, niye sana satayým ki?

- Üzümler öyle istiyor da.

Adam þaþýrdý.
- Üzümler mi istiyor dedin?
- Evet, onlar istiyor.

- Hiç bir þey anlamadým
- Anlamayacak ne var? Üzümler, benim onlarý satýn almamý istiyorlar.

Adam sinirlendi.
- Git be adam. Bunu da nereden çýkardýn?
- Ben çýkarmadým. Üzümler öyle söylüyor.

- Tövbe tövbe. Ne söylüyorlar?
- Diyorlar ki: "Bu adam, bizi bir þarapçýya satacak. Biz ise þarap olmak istemiyoruz. Ne olur, bizi ondan satýn al da kurtulalým þarap olmaktan".

Hýristiyan donup kaldý.
Rengi kül gibi olmuþtu.
Kalbi deðiþti ve söyledi kelime-i þehadeti.

Yakýnlarý sordular:
- Niçin Müslüman oldun?

Dedi ki:
- Benim bu niyetimi kimse bilmiyordu. Bu zat bildiðine göre, dini haktýr diye düþündüm ve imanla þereflendim.

Halis mümin nasýl olur?

Bir gün sordular bu zata:
- Efendim, halis mümin nasýl olur?
- Yumuþak halý gibi. Yumuþak bir halýda yürüyen kimsenin ayaklarý o halýdan incinir mi?

- Ýncinmez efendim, dediler.

- Ýþte halis müminden de hiç kimse incinmez. O, ekmek ve su gibidir. Ýnsanlar, ekmek ve su olmadan yaþayabilirler mi?

- Elbette yaþayamazlar efendim. Herkesin ihtiyacý vardýr bunlara.

- Ýþte "Halis mümin" de aynen böyledir. Herkesin, her zaman ihtiyacý vardýr ona.

Ve þöyle bitirdi sözlerini:
- Mümin güler yüzlüdür. Ama yüzü gülse de kalbi mahzundur onun. Aðlamasý çok, gülmesi azdýr. Tebessümü ile gizler kalbindeki hüznü. Hülasa mümin, elinden ve dilinden kimseye zarar gelmeyen insandýr.