Ahmed-i Kuddusi hazretleri "rahmetullahi aleyh", Padiþahýn davetiyle Ýstanbul’a gider bir gün.

Mecliste baþka alimler de vardýr.

Padiþah, bir ara avcuna bir þey alýr.
Ve sorar:
- Bilin bakalým. Avcumda ne var?

Her biri bir tahminde bulunur:
- Para var.
- Hayýr.

- Þeker var.
- Deðil.

Sultan, Ahmed Kuddusi hazretlerine döner.
- Siz söyleyin! der.

Buyurur ki:
- Dünyayý göz gezdirdim. Bir balýk, yavrusunu arýyorken gördüm.
Padiþahýn avcunda, bir yavru balýk vardýr gerçekten.

Firasetine hayran olur.
- Hocam, sarayda kalsanýz, diye teklif eder.

Ama o nazikçe reddeder.
Ve izin isteyip memleketine döner.

Sultan, iki memur gönderir arkasýndan.
Bilgi almak ister maddi sýkýntýsýndan.

Bir torba "Altýn" göndermiþtir bunun için.
Memurlar geldiðinde, o bahçe bellemektedir.
Ama maksatlarýný bilmektedir.

Buyurur ki:
- Ýstanbul’dan benim için geldiniz.
- Evet, derler. Bildiniz.

- Ama bizim sizden yoktur bir isteðimiz.
- Hocam, Padiþahýn emriyle geldik. Size biraz altýn getirdik.

- Pekala, buyurur. Açýn eteðinizi.

Açarlar.
Bir kürek "Toprak" alýr yerden, eteklerine doldurur.

Sonra mý?
Topraklar "Altýn" olur.

Memurlar þaþkýn þaþkýn bakýnýrken;
- Onlarý yere dökün! buyurur.

Dökerler.
Altýnlar, "Yýlan, Çýyan" olur bu sefer.

Daha da hayret ederler.

Buyurur ki:
- Gördünüz ya. Bize böyle görünür dünya.

Ama altýnlarý yine alýr.
Hepsini fukaraya daðýtýr.