Mevlana hazretleri “rahmetullahi aleyh“, Nusaybin’de bir gün dýþarý çýkar.
Dolaþýrken bir kalabalýk görür ilerde.

Ne olduðunu merak eder.

Meðer o gün hýristiyan papazlar bir yerde halký toplamýþ, sihir yaparak acayip þeyler göstermektedirler.

Oraya doðru ilerler.
Mevlana hazretlerinin geldiðini gören papazlar, halkýn arasýndan bir oðlan çocuðunu çaðýrýr, havaya uçururlar.

Güya gösteriþ yaparlar bu büyük Evliyaya.
Halbuki yaptýklarý sihirdir, istidractýr.

Yani aldatmacadýr.
Ancak seyirciler arasýnda Müslümanlar da vardýr.

Mevlana hazretleri onlara acýr.
Ýtikatlarýnýn bozulacaðýný düþünüp korkar.
Ve papazlarýn sihrini bozar.

Nasýl mý?
Dua edip Rabbine yalvarýr o an.
Havada öylece kalýr oðlan.

Ancak bu, keramettir.
Kerameti Allahü teâlâ, dostlarý için yaratýr.

Velhasýl buna seyirciler de çok þaþýrýr, papazlar da.
Zira çocuk asýlý kalmýþtýr havada.

Korkudan feryat eder.
- Çabuk beni indirin, düþüp öleceðim! der.

Papazlar uðraþýr, indiremezler.
Ne yapacaklarýný bilemezler.

Ama çocuk iþin farkýndadýr.
Papazlara, hazret-i Mevlana’yý gösterip baðýrýr:
- Ýþte o zat bunu yaptý. Beni ancak o kurtarýr!

Fakat papazlar acizdirler.
Mecburen Mevlana hazretlerine gelir;
- Dua et de, çocuk kurtulsun, derler.

Hazret-i Mevlana;
- Onu, ancak bir þey kurtarýr, buyurur.

Sorarlar:
- O nedir?
- Kelime-i þehadeti söylerse kurtulur.

Oðlan bunu havada iþitince;
- Baþ üstüne efendim, der sevinçle.

Ve severek “kelime-i þehadet”i okur.
Peþinden yavaþça ve salimen yere iner.
Ölümden kurtulur.

Hem ölmekten kurtulmuþtur, hem de sonsuz yanmaktan.

Sýra papazlardadýr artýk.
Onlar da insafa gelirler.

“Kelime-i þehadet”i söyler,
imanla þereflenirler.