Abdülehad Efendi “rahmetullahi aleyh“ bir gün talebelerine seslenir:
- Evlatlarým!

Gençler, bir aðýzdan cevap verirler:
- Buyurun hocam!

- Üsküdar’da görülecek bir iþimiz vardýr. Hanginiz bu iþi yapabilir?

Talebeden ses çýkmaz.
Çünkü denizde çok þiddetli fýrtýna vardýr.
Dalgalar, sýra daðlar gibi gelip kýyýya çarpmaktadýr.

Bunun için çalýþmaz kayýkçýlar.
Talebeler bunu bildiðinden, hemen “Peki” diyemezler.
Yoksa hocalarýný çok severler.

Ama içlerinde biri vardýr ki;
- Baþ üstüne efendim! der hemen. Hallederim bu iþi ben.

Abdülehad Efendi, memnun olur.
- Peki evladým! buyurur. Selametle git gel.

Delikanlý, duasýný almýþtýr mürþidinin.
Koþar hemen.

Ýyi de yüze yakýn kayýkçý vardýr.
Ama hiçbiri kalkmaz yerinden.

- Delirdin mi? derler. Baksana þu rüzgara.

Ve eklerler.
- Bu fýrtýnada kim geçer Üsküdar’a?

Ama o duymaz hiçbirini.
Zira yapmaya kararlýdýr hocasýnýn iþini.

Kendi kendine;
"Bu iþi hocam istedi” der. “Öyleyse Rabbim yardým eder”.

Kendine deðil, Rabbine güvenir.
Üstadýnýn himmet edeceðini iyi bilir.

O böyle düþünürken kayýkçýlardan birinin kalbi döner birden.
Ve seslenir gence:
- Haydi gel de gidelim hemence.

Delikanlý sevinçle koþar.
Kayýða biner binmez fýrtýna yavaþlar.

Ve henüz bir "Ok atýmý" yol almamýþken iyice durur.
Deniz adeta sütliman olur.

Kýsa zamanda gidip gelirler.
Ne bir üzüntü olur yolda, ne de keder.

Gelip bilgi verir üstadýna.
Mübarek çok memnun olur.

Açar ellerini.
“Ya Rabbi! Aç bu gencin kalb gözünü” diye yalvarýr.

Dua anýnda kabul olur.
Kalb gözü açýlýr, evliya olur.