Hacý Bayram-ý Veli hazretleri “rahmetullahi aleyh“, hem ders okutuyor, hem de halka nasihat ediyordu camide.

Ama Onu çekemeyenler, koþtular padiþaha.
- Sultaným, Ankara’da Hacý Bayram diye biri var ki, dediler, insanlar akýn akýn ona gidiyorlar. Korkarýz, ilerde isyan bile çýkarabilir.

Padiþah emretti:
- Öyleyse yakalayýp, getirin onu bana!

Ve ilave etti:
- Gelmek istemezse, zincire baðlayýp zorla getirin!

Askerler;
- Ferman padiþahýmýzýndýr, dediler.

Ve yola revan oldular.
Ankara’ya az kalmýþtý ki, iki kimseye rastladýlar.
Biri "genç", öbürü "ihtiyar".

Ama nur yüzlü ve sevimli bir ihtiyardý bu.

Askerlere sordu:
- Evlatlar böyle nereye gidersiniz?
- Ankara’ya efendi baba.

- Ne için gidiyorsunuz?
- Orada sultana baþ kaldýran isyancý biri varmýþ. Onu tutup sultanýmýza götüreceðiz.

- Adý neymiþ?
- Hacý Bayram.

- Peki gelmek istemezse?
- Olur mu? Padiþah emri bu. Zincire vurup zorla götürürüz.

Hacý Bayram-ý Veli hazretleri gülümsedi.
- Aradýðýnýz benim evlatlar. Padiþahýn fermaný baþým gözüm üstüne.

Askerler mahcup olmuþlardý.
- Olur mu efendim, aradýðýmýz siz olamazsýnýz. Biz, devlete baþkaldýran bir isyancý arýyoruz.

- Haydi uzatmayýn, gidelim. Padiþahý bekletmeyelim.

Ve beraberce, geldiler Edirne’ye.
Sultan merak ederdi:
“Bu isyancý kim?” diye.

Bir "Eþkýya" beklerken,
"Nur yüzlü veli" bir zat gördü karþýsýnda.

Baþ köþeye oturtup sohbetini dinledi.
Onu ihsanlara boðmak istedi.
Kabul etmeyince ýsrar etti.

Hacý Bayram-ý Veli hazretleri;
- Padiþahým, buyurdu. Mutlaka bir ihsan gerekiyorsa ve siz uygun görürseniz, vergi ve askerlikten muaf olsun talebemiz.

Padiþah, "Olur" dedi Onun bu teklifine,
Ve bir “Ferman” yazdýrýp verdi mübarek eline.