Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri “rahmetullahi aleyh“, hocasý Üftade hazretlerine “rahmetullahi aleyh“ çok hizmet eder.

Ne emrederse yerine getirir.
Çok duasýný alýr.
Üç sene sonra icazet alýr.
Ve hocasýnýn emriyle Sivrihisar’a varýr.

Ýnsanlara ilim ve feyiz saçar.
Yine hocasýnýn emriyle, Bursa’ya döner tekrar.

Üstadýný, zayýflamýþ ve bozulmuþ görür sýhhatini.
Severek yapar her hizmetini.

Hocasý memnun olur.
Bir gün açar ellerini.
“Sultanlar, rikabýnda yürüsün” buyurur.

Yani, “Sen, at üstünde giderken, Padiþah ardýnca yaya yürüsün” demek ister.
Çok geçmez, hocasý vefat eder.

Ondan sonra insanlar ona gelir.
Zengin fakir, yaþlý genç, hatta sultan ve vezir.
Ýstifade etmeye ona gelir.

Sultan birinci Ahmed, üçüncü ve dördüncü Muradlar, sultan ikinci Osman, bu Veliyi “Gönül sultaný” olarak bilir, duasýný isterler.

Nitekim bir gün…
Sultan Ahmet Han, gider Üsküdar’a.
Bu Veliyi görür bir ara.

Kendisi at üstünde, O yaya gider.
Edebinden yere iner.

Yaklaþýp edeble;
- Ey kýymetli üstadým! der. Lütfedip binseniz. Emrinizdedir atým.

Bakar ki, cihan sultanýdýr böyle diyen.
Hocasýnýn sözünü hatýrlar hemen.

“Sultanlar rikabýnda yürüsün!” buyurmuþtur kendisine.

Padiþah, bindirir onu atýna.
Kendi düþer rikabýna.

Yani ardýnca yaya yürür.
Hüdayi hazretleri “rahmetullahi aleyh“, at üzerinde biraz gider ve durur.

Ve Padiþaha;
- Bu teklifinizi bir sebeple kabul ettik, buyurur.

- Hangi sebep efendim?
- Üstadým, bir gün bana; “Sultanlar rikabýnda yürüsünler” diye dua buyurmuþtu. Hocamýn o sözü yerine gelmiþ oldu.

Sonra attan iner.
Yine yaya olarak evine gider.