Hindistan’ýn büyük Velilerinden Selim Fetihpuri hazretleri ”rahmetullahi aleyh“, bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Sahabeden biri, bir gün Peygamber efendimiz aleyhisselamýn huzuruna gelip edeple arzetti:
- Ya Resulallah! Seni, malýmdan ve canýmdan çok seviyorum. Nurlu yüzünü görmek bu dünyada mümkün. Ama ahirette nasýl olacak? Çünkü sen orada Peygamberlerle birlikte olursun. Bizse aþaðý derecelerde. Seni böyle kolay göremeyiz. Ýþte ben bunu düþünerek çok üzülüyorum.

Ve mahzun halde ayrýldý huzurdan.
O gidince, bir âyet-i kerime nazil oldu:

“Ey Habibim! Allah Resulüne tâbi olan kimseler, Cennette Peygamberler, sýddýklar ve þehidlerle beraber olacaktýr”.

Fahr-i alem Efendimiz, derhal o sahabiyi çaðýrtýp kendisine okudular bu âyet-i kerimeyi.

Yüzü güldü mübarek sahabinin.
Ve sürurla ayrýldý bu defa.

Kiþi, sevdiðiyle beraberdir

Yine bir gün Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, bir grup eshabýyle oturmuþ sohbet ederken, eshabdan bir tanesi gözünü hiç ayýrmýyordu Efendimizden.

Hayran hayran Ona bakýyordu hep.
Resulullah efendimiz bu hali fark edip sordular:

- Niçin hep bana bakýyorsun?

- Ya Resulallah! Anam babam yoluna feda olsun. Seni görmek, en büyük zevktir bizler için. Bugün bol bol göreyim ki, ahirette nasýlsa göremeyeceðim. Çünkü sen Cennette Peygamberlerle olursun. Sana ulaþamayýz orada.

Efendimiz aleyhisselam sevindirdi onu:
- Kiþi, sevdiði ile beraberdir.

Ve ilave ettiler:
- Bu dünyada birbirini sevenler, Cennette de beraber olurlar.

Çok susadým

Bir gün de þunu anlattý cemaate:

Ebu Talip ile Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, birlikte bir sefere çýktýlar bir gün.

Sýcak çölde hararet bastý ikisini de.

Ebu Talip;
- Çok susadým, dedi.

Efendimiz aleyhisselam deveden indi.
Ökçesiyle topraða vurunca bir su fýþkýrdý oracýkta.
Hem de berrak, tatlý ve serin.

Çöl ortasýnda “ab-ý hayat”.
Ýçip kandý ikisi de.