Türkistan taraflarýndan Anadolu’ya gelen mücahit Türk derviþ ve erenlerinden Sarý Saltuk “rahmetullahi aleyh“, bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Nübüvvetin ilk yýllarýnda Peygamber efendimiz bir yerde otururken huzuruna bir köylü gelip arzetti:
- Ya Muhammed! Peygamber olduðunu söylüyorsun. Ýyi de, buna delilin var mý? Bir mucize gösterirsen ben de inanýrým.

Efendimiz aleyhisselam ona bir aðacý gösterdiler:
- Þu aðaca git. Seni Peygamber çaðýrýyor de!

Köylü, “Böyle þey olur mu?” demedi.

Gidip seslendi aðaca:
- Ey aðaç! Seni Peygamber çaðýrýyor!

Koca aðaç bir saða, bir sola eðildi.
Ve topraðý yararak çýktý yerinden.

Köklerini sürüyerek geldi
Resulullah efendimizin huzuruna

Ve Kelime-i þehadet”i söyledi açýkça.
Köylü hayretten dona kalmýþtý.

- Peki þimdi emretsen geri gider mi?

Peygamber efendimiz seslendiler:
- Haydi, yerine git!

Aðaç yine kökleri üzerinde gidip gömüldü yerine.

Bu, bir mucizeydi tabii.

Mucizeyi yaratan Allahü teâlâdýr ki,
Onun gücünün yetmediði bir þey yoktur.

Aðaçtan sonra sýra köylüdeydi.
O da söyledi kelime-i þehadeti.

Efendimiz aleyhisselama karþý tarifsiz bir muhabbet sardý içini.
Hürmetle ellerine sarýldý.
- Ya Resulallah! Ýzin ver, sana secde edeyim.

- Hayýr, secde etme! buyurdular.

Ve ilave ettiler:
- Secde, yalnýz Allah’a yapýlýr. Kulun kula secde etmesi caiz olsaydý, hanýmlarýn kocalarýna secde etmelerini emrederdim.

Allah’ýn izniyle açýlýn!

Bir gün de bazý sevdikleri;
- Efendim, bize Peygamber efendimiz aleyhisselamýn bir mucizesini anlatýr mýsýnýz, diye rica ettiler.

Þöyle anlattý:
Ýki gözü görmeyen bir ihtiyarý Resulullah efendimizin huzuruna getirdiler bir gün. Mübarek ellerini ihtiyarýn gözlerine sürerek;
- Allah’ýn izniyle açýlýn! buyurdu.

O anda açýldý gözleri.
Hem öyle gördü ki, ipliði iðneye geçiremeyen kadýnlar onun yardýmýna baþvururlardý.