Van’ýn Arvas köyünde medfun Resul Zeki Efendi “rahmetullahi aleyh“, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, ibadetlerinizin çirkin tarafý olmadýðýný sanmayýnýz, buyurdu.

Ve ekledi:
- Biraz incelerseniz, hepsini çirkin bulur, hatta güzelliðin kokusunu bile duymazsýnýz.

Sordular:
- Bu, iyi bir hâl midir efendim?
- Elbette. Böyle olan kimse kendini beðenmez. Kendini beðenmeyeni ise Allahü teâlâ sever.

Ýyiliklerinizi beðenmeyin

Ve ekledi:
- Ayrýca bir kimse ibadetlerini kusurlu görünce, bunlarýn kýymeti artar. Böylece kabul edilmeye layýk olurlar. Siz de iyiliklerinizi kusurlu görmeye çalýþýnýz.

- Ama bu çok zor efendim.
- Evet zor. Kendini beðenmek felaketinden, Allahü teâlânýn dilediði kimseler kurtulabilir ancak.

- Böyle olanlar nasýldýr hocam?
- Onlar öyle kimselerdir ki, sað omzundaki iyilikleri yazan meleðin hiçbir þey yazmadýðýný zannederler. Sol omzundaki, kötülükleri yazan meleðin ise durmadan yazdýðýný sanýrlar.

- Neden efendim?
- Çünkü yaptýklarýnýn hepsinin çirkin ve kötü olduðunu görmektedirler.

Þöyle bitirdi:
- Maksat, bu hale kavuþmaktýr iþte.

Ýmanýmýzý koruyalým

Bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, iki þeye çok dikkat edin, buyurdu.

- Onlar nedir efendim? dediler.
- Birincisi, imanýnýzý korumaya, kaptýrmamaya çalýþýnýz.

- Ýkincisi hocam?
- Ýkincisi de, Allahü teâlâya ve Onun Sevgili Peygamberi Muhammed aleyhisselam efendimize inanmayanlarý sevmeyiniz.

- Sevmemekten maksat, onlara kötülük yapmak mýdýr?
- Hayýr, asla!

- Ya nedir hocam?
- Dostluk kurmayýp sevmemekle birlikte onlara tatlý dil ve güler yüzle nasihat etmeli, dinimiz hakkýnda doðru yazýlmýþ bir din kitabý vermeli, onlarýn da iman ederek “sonsuz saadet”e kavuþmalarýna çalýþmalýsýnýz.