Bitlis’te yetiþen Velilerden Salih Sýbki hazretleri ”rahmetullahi aleyh“, bir gün sevdiklerine;
- “Ýyi kul”, Sahibinin yaptýklarýndan razý olan, onlarý beðenen kuldur, buyurdu. Kendi isteklerini beðenen kimse, kendine kuldur.

Ve ekledi:
- Sahibi, kulunun boðazýna býçak dayasa, kulun bundan razý olmasý, sevinmesi lazýmdýr. Eðer bunu beðenmez, istemezse, Onun kulluðundan çýkmýþ, sahibinden uzaklaþmýþ olur.

Dinleyenler;
- Efendim, hastalýk gelince ister istemez üzülüyoruz, dediler.

Buyurdu ki:
- Hastalýklar, bulaþýcý ve tehlikeli de olsa, Allahü teâlânýn dilemesi ile gelmektedir. Ancak kul, kendi isteðiyle gelmiþ gibi üzülmemelidir.

Þaþýrdýlar.
- Üzülmemeli mi efendim?
- Evet. Hatta “Sevgili”den geldiðini düþünerek sevinmelidir.

- Tehlikeli hastalýk gelince de mi?
- Evet. Çünkü herkesin belli bir eceli, ölüm zamaný vardýr. Bu zaman hiç deðiþmez. Onun için, hastalýkta sýkýlmamalý, telaþa düþmemelidir.

Sordular:
- Ne yapmalý hocam?
- Allahü teâlâya sýðýnmalý, afiyet vermesi, kurtarmasý için dua etmeli, Ona yalvarmalýdýr. Allahü teâlâ dua edenleri, sýhhat ve selamet isteyenleri sever.

Þöyle bitirdi:
- Mümin suresindeki âyet-i kerimede mealen; (Dua ediniz! Duanýzý kabul ederim!) buyuruluyor. Bunun için biz de her namazda fatiha okurken, Allahü teâlâdan hidayet istiyoruz.

Namazda neyi düþünelim?

Bir gün de;
- Efendim, namaz kýlarken kalb ne ile meþgul olmalý? diye sordular.

Cevabýnda;
- Namazla, buyurdu.

- Namazýn nesiyle efendim?
- Farzlarýný, vaciplerini, sünnetlerini ve müstehablarýný en mükemmel þekilde yapmayý düþünmekle.