Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin “kuddise sirruh“ sevdiði talebesinden bir Tahir Efendi vardý ki, o zat þöyle anlatýyor:

Bir gün, Efendi hazretlerine gidiyordum.
Yolda kendi kendime; biz ne kadar uðraþsak da tasavvufta yükselemeyiz diye düþündüm.

Gidince Efendi hazretlerine rica edeyim.
Bize bir teveccüh etsin de, yüksek derecelere yükseltsin diye karar verdim.

Bu düþünce ile vardým huzura.
Baktým, bahçede yalnýz oturuyordu.
Yaklaþýp selam verdim.

Elini öpüp yanýna oturdum.

Bahçede bir “Manolya” aðacý vardý.
“Çimenler” büyümüþ, "Güller" açmýþtý.

Efendi hazretleri bana manolyayý gösterip sordu:

- Þu ne aðacýdýr?
- Manolya efendim.

Sonra gülü gösterdi.
- Bu nedir?
- Gül.

Çimenleri gösterdi sonra da:
- Peki þunlar nedir?
- Çimendir efendim.

Sordu yine:
- Bunlarýn topraðý ayný toprak mý?
- Evet efendim.

- Peki su ve hava da ayný mý?
- Ayný.

- Peki her üçünün de topraðý, suyu ve havasý ayný da, boylarý neden farklý acaba?
- Bilmiyorum efendim.

Sordu yine:
- Mesela þu "Çimen"e, daha çok su, gübre ve ilaç verseler, "Gül" olur mu?
- Olmaz tabii efendim.

- Peki þu "Gül"e de çok su ve gübre verseler ve çok da uðraþsalar, "Manolya" olur mu?
- Olmaz tabii.

- Peki bu farklýlýk nereden geliyor dersin?
Önüme baktým.

Buyurdu ki:
- Bu farklýlýk, herbirinin kendi istidatlarýndan geliyor. Þimdi anladýn mý?

Mahcup olmuþtum.
- Baðýþlayýn efendim, dedim.