Büyük Ýslam âlimlerinden Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerini “kuddise sirruh“ çok seven bir kimse vardý.
“Tahir Efendi”.

Bu zat anlatýyor:

Ben, Kerkük’te iyi bir tahsil görmüþtüm.
Arabi ve farisiyi öðrenmiþtim.
Tefsir, hadis, fýkýh.

Herbirinde hayli bilgiliydim.
Ýlim meclislerinde söz sahibiydim.

Ama bir gün…
Yanýma arkadaþlardan biri geldi.
- Büyük bir alim tanýdým, dedi.

Sordum:
- Kimdir o alim?
- Abdülhakim Efendi.

Sonra faziletlerinden bahsetti bana.
Ertesi gün de götürdü dergahýna.

Yolda giderken, kendi kendime;
“Ben de alimim. Kerkük’te, her mecliste söz sahibiydim. Gittiðimiz yerde de böyle olmalý. Ne kadar bilgili oluðumu o zat da anlamalý” diyordum.

Nihayet girdik huzuruna.
Tam yanýndaki sandalyeye oturdum.

Biz vardýðýmýzda Abdülhakim Efendi, bir þeyler anlatýyordu.
"Ýnci" gibi ilim, hikmet saçýyordu.

Hiç duymadýðým þeylerdi bunlar.
Yanýnda oturmaya hayâ ettim.

Onun yanýnda, kendimi “çok cahil” hissettim.
Ve yavaþça yere indim.

Sonra daha geriledim.
Çünkü layýk deðildim orada oturmaya da.

Biraz sonra geriye çekildim az daha.
Sonra biraz daha.

Derken oturup rahat ettim dýþ kapýnýn kenarýnda.
Meðer çok cahilmiþim.

Bir “Hiç”miþim.
Anladým Onun yanýnda.