Seyyid Abdülhakim Efendi’nin “kuddise sirruh“ çok sevdiði bir kimse vardý.
"Sabri Bey".

O þöyle anlatýyor:
Bir gün rahatsýzlandým.
Hastanede “Apandisit” teþhisi koydular.

Ama bayram günleriydi.
Baþka bir hastaneye sevk ettiler.

O hastaneye gitmeden önce, Efendi hazretlerine uðradým.
Ellerini öpüp oturdum.

Bana bakýp sordu:
- Sabri, sen hasta mýsýn?
- Biraz efendim.

- Neyin var?

Aðrýyan yeri gösterdim.
O yere dokundurdu elini.
- Burasý mý?
- Evet.

Biraz ovdu o yeri.
O anda hissettim müsbet tesirini.

Kýrkbeþ sene oluyor.
Apandisit aðrýsý görmedim bir daha.


Teyemmümü niye öðretmiþ?

Yine o anlatýyor:

Abdülhakim Efendi, bir gün "Teyemmüm"den bahsetti bana.
Hatta bir tuðla getirdi.
Onun üzerinde göstererek iyice öðretti.

Ve sordu:
- Ýyi öðrendin mi?
- Evet, dedim.

Ama kendi kendime;
“Niye” diyordum. “Niye bana teyemmümü öðretiyor?”

Bildiðim kadarýyla teyemmüm, su olmayan yerlerde lazým olur.
Biz ise þehirdeyiz.
Su her yerde bulunur.

Çok merak ederdim bunu.
Yýllar sonra anladým ne için olduðunu.

Þöyle ki, Abdülhakim Efendi vefat etti.
Ve “Otuz sene” geçti aradan.
Ellerimde "ekzema" ve "yaralar" çýktý.

Doktor ilaç kâr etmedi.
Hatta baþ parmaðýmý kestiler bu yüzden.

Ve tembih ettiler:
- Su deðdirmeyeceksin ellerine.

Ýþte o zaman anladým bu iþin hikmetini.
Bana niçin teyemmümü öðrettiðini.