Kabr-i þerifi Bilecik’te bulunan Hak dostlarýndan Þeyh Muhlis Dede ”rahmetullahi aleyh“, bir günkü sohbetinde;
- Allahü teâlâ ile insan arasýnda olan en büyük perde nedir, biliyor musunuz? diye sordu.
- Bilmiyoruz efendim, nedir? dediler.

- Kendi nefsini düþünmesi ve kendi gibi aciz olan bir kula güvenmesidir, buyurdu.

Ve ekledi:
- Ýnsanlarýn deðil, Allahü teâlânýn sevgisine kavuþmayý düþünmelidir.

Þöyle devam etti:
- Aileye ve çocuklarýna karþý tatlý dilli ve güler yüzlü olmalý, onlarýn haklarýný yerine getirecek kadar aralarýnda bulunmalýdýr. Onlara baðlanmak, Allahü teâlâdan yüz çevirecek kadar olmamalýdýr.

Ýki þeyi unutun!

Bir gün sevdiklerine buyurdu ki:
- Kardeþlerim, iki þeyi unutun. Ýki þeyi ise hiç unutmayýn!

Sordular:
- Onlar nedir hocam?

Buyurdu ki:
- Unutacaðýnýz iki þey, yaptýðýnýz iyiliklerle, baþkasýnýn size yaptýðý kötülüklerdir.

- Ya unutmayacaklarýmýz?
- Onlardan biri Ölüm, diðeri Allahü teâlâdýr.

Kalbin gýdasý nedir?

Biri sordu bu zata:
- Kalbin gýdasý nedir hocam?
- Ýlimdir. Ama her bilgi bir vebaldir insana.

Soran kiþi þaþýrdý.
- Her bilgi vebal midir?
- Evet. Ama bu vebalden kurtulmak mümkün. Bildiðiyle amel eden, kurtulur vebalden. Ama o da yetmez.

- Yetmez mi hocam, neden?
- Çünkü amel de ihlasla yapýlmasý lazým.

- Ýhlasla yapýlmazsa?
- Hiçbir faydasý olmaz. “Eski paçavra” gibi sahibinin suratýna çarpýlýr.