Gürpýnar’da bir genç, köyünden çýkýp geldi bir gün Seyyid Taha-yý Hakkari hazretlerinin “kuddise sirruh“ dergahýna.

O mübarek zatýn sohbetini dinledi.
Ve çok sevdi bu Veliyi.
Talebe olmak istedi.

Seyyid Taha hazretleri de genci sevmiþti.
Talebeliðe kabul edip, kendi tesbihini de hediye etti ona.

Genç, geri dönüp evine geldi.
Talebe olduktan birkaç gün sonra,
Hayvanlarýnýn bir kýsmýný kurt kaparak, telef etti.

Þeytanýn iþi ne?
Gelip vesvese verdi gence:
“Sen o zata talebe oldun, ama uðursuz geldi bu iþ sana. Bak, koyunlarýn telef oldu. En iyisi ayrýl o hocadan”.

Aldandý þeytanýn fitnesine.

Geldi dergaha.
Seyyid Taha hazretlerinin daha önce kendisine hediye ettiði tesbihi kendisine verilmesi için Köse Halifeye iade etti.

Maksadý hocasýndan ayrýlmaktý.
Tesbih, Seyyid Taha hazretlerine takdim edildiðinde, tebessüm buyurdu.

Aradan aylar geçmiþti.
Seyyid Taha hazretleri, bir gün öðle vakti namaza kalkarken, birden mübarek ellerini uzatýp; "Def ol, ya lain!" buyurup, namaza baþladýlar.

Namazdan sonra Halife Köse;
- Efendim, mübarek ellerinizi uzatmadaki hikmet ne idi? diye sual etti.

O da;
- Gürpýnar'da bir Müslüman sekeratta iken, þeytan aleyhillane imansýz gitmesine çalýþýyordu. Büyüklerin bereketiyle defedildi. Adam imanla vefat etti" buyurdu.

Halife Köse;
- Tesbihi iade eden olmasýn efendim? dedi.
- Evet, odur buyurdu.

- Efendim, neden yardým ettiniz, o edepsizlik edip hediyenizi iade etmiþti deyince de;
- Olsun, bir zaman bizi azcýk sevmiþti, buyurdular.