Seyyid Fehim Efendi ”kuddise sirruh“, kendi üstadý olan Seyyid Taha-yý Hakkari hazretlerini ”kuddise sirruh“ çok severdi.

Öyle ki, daha fazlasý mümkün deðildi.
Her edindiði þeyi, Ondan bilirdi.

Bir gün hocasý sohbet ediyor, sohbette “Mektubat” kitabýndan okuyup izahýný yapýyordu.

Bir mektupta “Mürþid-i kâmil”den bahsediliyordu.
Cemaat o kadar çoktu ki, Seyyid Fehim Efendi, en geride, ayakta dinliyordu.

Hocasý, bir ara baþýný kaldýrdý.
Seyyid Fehim’i aradý.

Ve seslendi kendisine:
- Ey Fehim!

Cevap verdi gerilerden:
- Buyurun efendim.
- Bu devirde hiç mürþit var mýdýr acaba?

Bir an duraklamadan cevap verdi.

Kendi üstadýný kastedip;
- Þimdi bulunan gibi, hiç gelmemiþtir, dedi.

Ona muhabbeti öyle çoktu ki, Onu hep yanýnda hissederdi.
Yani uzak deðildi Ondan.

Beraberdi her an.
Hatta her nefes alýþýnda, görüyordu Onu yaný baþýnda.

Bir emri olsaydý, hemen getirirdi yerine.

Derdi ki:
- Aramýzda ateþten deniz olsa, hocam beni huzuruna çaðýrsa, emrine uymak için hemen atlarým o ateþe, tereddüt etmem.

Bir gün Onu ziyarete gitmiþti Arvas’tan.

Sordu üstadý:
- Bize ne hediyeler getirdin?
- Sizde olmayan, bende ise çok olan þeylerden getirdim efendim.

- Neymiþ bunlar Fehim?
- Özür, günah, yokluk ve ihtiyaç efendim.

Sen müfessir misin?

Seyyid Abdülhakim Efendi ”kuddise sirruh“ anlatýyor:
Gençliðimde bir akþam namazýný, hocam Seyyid Fehim hazretleriyle birlikte kýldýk.

O imam oldu, ben cemaat.
O “Fatiha” okurken, ben tefsirini yapýyordum.

Namaz bitince bana döndü.
Hiddetliydi.
- Sen müfessir misin ki tefsire kalkýyorsun? buyurdu. Tefsirle uðraþýrsan helak olursun.