Vaktiyle Hacý Aða diye bir aþiret reisi vardý.

Bu, bir gün Seyyid Fehim Arvasi hazretlerini “kuddise sirruh” ziyaret için Arvas’a doðru yola çýktý.

Yolda Müks emiri “Þeyhi Bey”e uðradý.

Þeyhi bey sordu.
- Nereye böyle?
- Seyyid Fehim hazretlerine.

- Çok iyi. Ben de geçen hafta oradaydým. Sohbetinden çok istifade ettim.

Hacý Aða geceyi orada geçirdi.
Ertesi gün devam etti yoluna.
Nihayet Arvas’a varýp, çýktý Seyyid Fehim Efendinin huzuruna.

Mübarek zat sordu:
- Dün gece kimdeydin?
- Þeyhi Beyin evinde kaldým efendim.

- Þeyhi Bey bahsetti mi bizden?
- Evet efendim. Geçen hafta buradaymýþ. Çok istifade etmiþ sohbetinizden. Hâlâ tesirindeymiþ o günkü sohbetin.

Buyurdu ki:
- Böyle dersiniz. Ama aslýnda hiç olmuyor istifadeniz.

Hacý Aða þaþýrdý.
- Aman efendim. Ýkimiz de çok istifade ediyoruz sohbetinizden.
- Hayýr hayýr! Eðer istifade etseydiniz, “Aðalýðý” ve “Beyliði” býrakýrdýnýz. Çünkü bizim yolumuz, derviþlikle yürür. Aðalýkla, beylikle deðil.

O anda kalbi deðiþti Hacý Aðanýn.
Aðalýk, deðersiz bir þey oldu ona göre.

Hatta bütün dünya, bir “Hiç” oldu gönlünde.
O gün terk etti aðalýðý.

Dönüþte "Þeyhi Bey"e uðrayýp, nakletti Seyyid Fehim hazretlerinin sözünü ona da.
Þeyhi bey de dinleyince deðiþti kalbi birden.

Dünya muhabbeti silindi kalbinden.
Býraktý beyliði.

Biri aðalýktan, öbürü Beylikten vazgeçtiler.
Derviþliði seçtiler.

Dahasý, Evliyalýk yolunda çalýþýp yükseldiler.

Þeyhi Bey rüya gördü bir gece.
Seyyid Fehim hazretlerine anlatmak için Arvas’a gitti Müks’ten.

Elini öpüp arzetti:
- Efendim, rüyada sizi gördüm. Yanýmýza bir mübarek zat geldi. Bana bakarak; “Senin ömrün uzun olacak” dedi.

Seyyid Fehim hazretleri;
- Hayýr, buyurdu. Pek kýsadýr ömürlerimiz.
- Ama efendim…

- Evet evet, ikimizin de pek yakýndýr ecelleri.

Gerçekten Þeyhi Bey o sene vefat etti.
Peþinden Seyyid Fehim hazretleri.