Seyyid Taha-yý Hakkari hazretleri “kuddise sirruh”, Seyyid Fehim Arvasi hazretlerinin “kuddise sirruh” hocasýydý.

Nehri’de, “Harem çeþmesi” diye bir yer vardý.
Ýkindi namazlarýndan sonra burada sohbet etmek âdetiydi.

Herkesi çaðýrmazdý ama.
Çünkü o sohbetler, "hususi" oluyordu.

Birkaç bahtiyardý bunlar da.
Her gün ikindi vakti gelince, talebeler merak eder;
“Acaba bugünkü hususi sohbete kimler kavuþacak?” derlerdi.

Yine bir gün…
Ýkindi vakti oldu.

Talebeler; “Kimler þereflenecek” diye merakla bekliyordu.
Seyyid Fehim, o zaman gençti daha.

Ama onu çok severdi Seyyid Taha hazretleri.
Her hususi sohbete onu götürüyor, kalbinde ne varsa, ona naklediyordu.

Derken Seyyid Taha hazretleri çýktý evden.
Bakýp gördü Seyyid Fehim’i tâ öteden.

Seslendi:
- Biya! biya! Mahbubi Seyyid Fehim!

Yani, “Gel, gel, benim en çok sevdiðim.
O gün oturttu Onu önüne.

Feyiz saçtý gönlüne.

Arvasý boþ býrakma!

Bir gün de, Seyyid Fehim, üstadýný görmek için Arvas’tan ayrýlýp Nehri’ye gitti.
- Efendim, izninizle Arvas’tan ayrýlmak istiyorum, diye arzetti.

Hocasý sordu:
- Niçin ayrýlacaksýn?

- Akrabamdan biri beni üzüyor efendim. Bu yüzden ayrýlmak istiyorum..

Buyurdu ki:
- Ýstersen yerlerimizi deðiþelim. Sen Nehri’ye gel, ben Arvas’a gideyim.

Ve ekledi:
- Arvas’ý boþ býrakmak iyi olmaz. Zira büyük zatlarýn dergahýdýr orasý. Uygun olmaz boþ býrakýlmasý.

Arzetti Seyyid Fehim:
- Öyleyse Arvas’tan gitmiyeyim efendim.
- Ýyi olur. Seni üzen kim ise, o çýkýp gitsin Arvas’tan.

- Ama akrabamdýr efendim. O beni üzse de yine sabrederim.

Seyyid Taha hazretleri hiddetlendi.
- Hayýr! Ýster istemez gidecektir. Madem ki sizi üzüyor, el-mecbur gidecek, hatta gelip sizden özür dileyecektir.

Az zaman geçti aradan.
O, kendi isteðiyle Arvas’ý terk etti hakikaten.

Sonra piþman oldu.
Gelip özür diledi Seyyid Fehim’den.