Seyyid Fehim Arvasi hazretlerinin ”kuddise sirruh“ her duasý kabul olurdu.
Hem de hemen.

Vefatýndan sonra da, Onun hatýrý için dua eden, muradýna kavuþur.

Bir misal arzedelim:

“Hizan”da, bir kimsenin hiç çocuðu olmuyordu.

Dediler ki:
- Arvas’ta bir Velinin kabri var. Onu ziyaret edip dua eden muradýna kavuþuyor.

Adam merak etti.
- Kimdir bu Veli?

- Seyyid Fehim hazretleri. Onu vesile edip dua edersen, erersin muradýna. Hatta “oðlan olsun” istiyorsan, öyle dua et.

Çok sevindi.
Hemen Arvas’a gitti.

Bu büyük Velinin kabrini ziyaret etti.
Dua edip köyüne döndü yine.

Üç yýl sonra…
Ayný adam Arvas’a geldi yine.

Doðruca gitti Seyyid Fehim hazretlerinin kabrine.
Uzun uzun dua etti.

Tam kalkýp dönüyordu ki, birisi onu görüp sordu:
- Siz üç sene önce de gelmiþtiniz galiba?
- Evet, doðru.

- Niçin gelmiþtiniz o zaman?
- Çocuðumuz olmuyordu. Bu kabirde dua etmiþtim.

- Oldu mu bari?
- Evet oldu, ama her sene ikiz oðlumuz oldu. Üç senede “Altý” oldu, artýk istemiyoruz. Þimdi de “olmasýn” diye dua ettim.

Gerçekten bir daha olmadý çocuklarý.

Hiç konuþamýyordu

Bir gün de, “Çatbayýr”dan bir kiþi trafik kazasý geçirmiþti.
Ölmediyse de, korkudan dili tutuldu.
Önce bülbül gibi konuþurken, þimdi hiç konuþamýyordu.

Onu sevenler;
- Arvas’ta, Seyyid Fehim hazretlerinin kabrine git. Orada dua et. Þifa bulursun, dediler.

Hazýrlanýp, Arvas’a gitti.
Bu büyük Velinin kabri baþýnda dua etti.
Duasý anýnda kabul oldu.

Hatta konuþarak gitti camiye.
Bu hadise hayrete düþürdü çok insaný.

Zira beþ dakikada açýlmýþtý adamýn lisaný.
Ýmamýn bile zihni karýþtý buna hayretinden.
Yanlýþ kýldýrdý namazý.