Seyyid Fehim Arvasi hazretleri ”kuddise sirruh“ devrinde, Abdülvehhab adýnda biri þöyle anlatýyor:

Medrese tahsilini Erzurum’da bitirdim.
Daha ilerisini kimden okuyabilirim diye sorup soruþturdum.
- Bitlis’te, “Abdülcelil Efendi” var, dediler. Çok büyük alimdir.

Sevinmiþtim.
Büyük bir iþtiyakla Bitlis’e gidip Abdülcelil Efendiyi sordum.
- Van’a gitti, dediler. Bekle, gelir.

Bekleyemedim.
Bir an önce görmek istiyordum kendisini.

Van’a gittim acele.
Onu görmek için sabýrsýzlanýyordum.

Birine sordum.

- Müks’lü “Seyyid Fehim Efendi” burada, dediler. Abdülcelil hoca da, Onun yanýndadýr.

- Nerde bulabilirim kendilerini?
- Þabaniyye camiindedir.

Büyük bir heyecanla, o camiye yöneldim.
Yolda, kendi kendime;
"Abdülcelil hoca, þimdi kürsüde vaaz ediyordur” diye düþünüyordum.

Dikkat ettim.
Ýnsanlar hep o camiye doðru gidiyorlardý.

Yine kendi kendime;
"Sübhanallah, herkes akýn akýn Onu dinlemeye gidiyor. Hakikaten çok büyük alimmiþ. Ýnþallah beni talebeliðe kabul eder" diyordum.

Ve camiye vasýl oldum.
Baktým, cami týklým týklým dolu.

Kürsüde, nur yüzlü, tatlý bakýþlý bir zat vaaz ediyor.
Cemaat baþýný eðmiþ, kendinden geçmiþ bir halde o zatý dinliyordu.

"Abdülcelil Efendi iþte bu zat olmalý” diye düþündüm.
Sormak istedim.

Ama herkes boynunu bükmüþ, onu dinliyordu.
Derken bir genç geldi yanýma.

- Birini mi arýyorsunuz?
- Abdülcelil Efendi’yi arýyorum.

- Ýþte odur! diyerek, en geri safta oturan birini gösterdi.

Baktým, O da herkes gibi baþýný öne eðmiþ, vaazý dinliyordu.
Hayrette kalmýþtým.

- Peki þu vaaz eden zat kimdir? dedim.
- O, Seyyid Fehim hazretleridir.

O sýrada ezan okundu.
Sünnetleri kýldýk.

"Seyyid Fehim", kalkýp mihraba geçti.
Ýftitah tekbirini alýrken "Ceryana çarpýlmýþ" gibi titredim.

Altmýþ sene oluyor, o sesi unutamýyorum.
Ne zaman hatýrlasam, titriyorum.