Ahmet Mekki Efendi’nin “rahmetullahi aleyh“ vefatýndan bir hafta önceydi.
Günlerden Pazar.

Muhterem hanýmlarý, evde banyoyu yakmýþ;
- Banyo yapar mýsýnýz? diye soruyor.

Cevaben;
- Lüzum yok, buyuruyor mübarek zat. Yakýnda Ali Sezer beni yýkar.

Ali Sezer, Kadýköy’de bir cami Ýmamý.
Ama ilim sahibi bir imam.

Halen de hayatta.
Bu mübarek zattan yýllarca okumuþ, ondan arabi öðrenmiþ, ilimde çok istifade etmiþti.

En sevdiði talebesiydi mübarek zatýn.
Gerçekten de lüzum yokmuþ banyo almasýna.
Bir hafta sonra vefat etti.

Cenazesini, Ali Sezer hoca yýkadý.
Namazýný da o kýldýrdý.

Doktor getirmeyin!

Yine vefatýndan birkaç gün evvel, ev halkýna;
- Hasta olursam, doktor getirmeyin! buyurmuþ.

Birkaç gün sonra bir sabah kahvaltý yaparken, çay bardaðý düþmüþ elinden.
Kalkýp giyinmek istemiþ.
Giyinirken yere yýkýlmýþ bu sefer de.

Kaldýrýp yataðýna yatýrmýþlar.
Oðlu Medeni bey, babasýnýn o sözünü hatýrladýðý halde, içi rahat etmedi.
Gidip doktor getirdi.

Ama nafile.

Çünkü doktor;
- Beyin kanamasý, dedi. Ümit yok.

Öðlen vakti vefat etti.

Hiç çürümemiþti

Sene 1967, Eylül’ün altýsýydý.
Edirnekapý kabristanýna defnedildi.
Dört yýl geçti aradan.

Çevre yolu, bu kabristanýn tam ortasýndan geçecekti.
Bu sebeple mübarek zatýn kabri, buradan alýnýp Ankara’da Baðlum nahiyesine nakledildi.

Kabir açýldý.
Hiç çürümemiþ olduðu görüldü.
Sanki yeni defnedilmiþ gibi, kabrinde taptaze duruyordu.

Kefeni bile solmamýþtý.
Þehitlerin, haram yemiyenin vücudunu toprak çürütmezmiþ.
Çünkü O, bir dakikasýný boþa geçirmez, insanlara bir þeyler öðretmek için çýrpýnýrdý adeta. “rahmetullahi aleyh”.

Ben þahidim.

Nitekim Ýslam alimleri; “Gece gündüz Ýslam’a hizmeti düþünen kimse, yataðýnda ölse bile þehittir” buyuruyorlar.