Irak’ta yetiþen Evliyanýn büyüklerinden Tacüddin bin Rýfai hazretlerine “rahmetullahi aleyh“, bir gün bazý sevdikleri sordular:

- Efendim, bazý kimseler; (Allah kerimdir, rahimdir. Kullarýna çok acýr. Affý sonsuzdur. Kimseye azab etmez) diyorlar. Bu sözleri doðru mu?

Cevabýnda;
- Ýlk sözleri doðru, son sözleri yanlýþtýr, buyurdu.

Ve izah etti:
- Yani (Allah kerimdir, rahimdir. Kullarýna çok acýr. Affý sonsuzdur) demeleri doðru, (Kimseye azab yapmaz) demeleri yanlýþtýr. Burada þeytan kendilerini aldatmakta, isyana sürüklemektedir. Aklý olan kimse, þeytana aldanmaz.

Þöyle izah etti:
- Allahü teâlâ, kerim ve rahim olduðu gibi, azabý da þiddetli ve can yakýcýdýr.

Rica ettiler:
- Bir misal verseniz efendim.

- Pekala. Allahü teâlânýn bu dünyada, çoklarýný fakirlik ve sýkýntýlar içinde yaþattýðýný görüyoruz. Çok kerim ve rezzak olduðu halde, ziraat, çiftcilik sýkýntýlarý çekmeyene bir mahsul vermiyor, öyle deðil mi?
- Evet efendim.

- Herkesi yaþatan O olduðu halde, yemiyen, içmeyen insaný yaþatmýyor. Ýlaç kullanmayan hastaya þifa vermiyor, deðil mi?
- Öyle hocam.

Þöyle devam etti:
- Çeþitli dünya nimetlerinin hepsi için sebepler yaratmýþ, bu sebeplere yapýþmayanlara hiç acýmayýp, dünya nimetlerinden mahrum býrakmýþtýr. Ahiret nimetlerine kavuþmak da böyledir.

Ve daha açýkladý:
- Kâfirliði ve cahilliði, ruhu öldüren zehir yapmýþtýr mesela. Tenbellik de ruhu hasta yapar. Bunlara ilaç yapýlmazsa, ruh hastalanýr, ölür. Küfrün ve cahilliðin ilacý, öðrenmek, tenbelliðin ilacý ise namaz kýlmak ve her ibadeti yapmaktýr.